Lexisla con Nós

Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas (10/PL-000002)

Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas

Opinións

1 - Escrito por Carmen Zas Castro o 23/02/2017 18:14

En el presente trabajo vamos a elaborar una opinión acerca de la técnica normativa respecto del Proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación (10/PL-000002) tramitado por la vía de urgencia. Este proyecto de ley se estructura de la siguiente forma: título de la disposición; una parte expositiva denominada en este caso como "exposición de motivos"; una parte dispositiva compuesta por un total de 92 artículos, disposiciones adicionales, transitorias, derogatorias y finales y, en último lugar, esta disposición cuenta también con dos anexos. A continuación se procede al análisis pormenorizado de la estructura del proyecto de ley: En primer lugar, esta disposición lleva por título "proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación". Este título nos permite identificar e interpretar la norma. Asimismo, el título también nos permite identificar el tipo de disposición de que se tratan y, concretamente, estamos ante un proyecto de ley, lo que quiere decir que la iniciativa legislativa le corresponde al Consello da Xunta (anteproyecto de ley) y, tras la aprobación del texto definitivo por el Consello el día 2 de diciembre de 2016, se remitió al Parlamento, momento a raíz del cual pasó a ser denominado como "proyecto de ley" (3 de diciembre de 2016). Una vez identificado el tipo de disposición, se deberá indicar el nombre de la misma, el cual también forma parte del título. Así, tras leer proyecto de ley nos encontramos con el nombre "de medidas fiscales, administrativas y de ordenación". A través del nombre se concreta el objeto de regulación de la disposición, así como su contenido en líneas generales, es decir, permite hacerse una idea de lo que se va a regular en la misma. En esta línea, considero que el nombre de la presente disposición es claro, conciso y refleja con exactitud la materia que se va a tratar y, además, no incluye siglas ni abreviaturas que pudiesen dificultar su compresión. También conviene advertir, antes de entrar a valorar la parte expositiva, que este proyecto carece de índice por no tratarse de una norma excesivamente compleja ni amplia. Así pues, considero que la extensión de la disposición es razonable en atención al objeto que regula. En segundo lugar, nos encontramos con la parte expositiva que, en los proyectos de ley, se denomina con la expresión de "exposición de motivos". Esta expresión aparece recogida en el texto de manera expresa, centrada en el mismo y escrita en letras mayúsculas. La finalidad que cumple la parte expositiva es describir el contenido de la disposición, indicando su objeto y finalidad, sus antecedentes, así como las competencias y habilitaciones en cuyo ejercicio se dicte. A su vez, si fuese necesario, se resumirá brevemente el contenido de la disposición. Ahora bien, en este caso no nos encontramos con un resumen tras el título sino que se procede directamente a la exposición de motivos. Esta exposición de motivos, al ser en cierto modo extensa, se encuentra dividida en dos partes numeradas a través de números romanos centrados en el texto.. Por un lado y en líneas generales, podemos decir que la parte I de la exposición de motivos presenta la disposición ante la que nos encontramos. Este proyecto es, en definitiva, una ley de acompañamiento considerada por el Tribunal Constitucional en la sentencia 36/2013, de 14 de febrero, como una "ley ordinaria y como tal ley ordinaria puede entrar a regular cualquier materia no expresamente asignada a otro tipo legislativo, y es que, del bloque de constitucionalidad no se deriva ni impedimento alguno para que se puedan aprobar lo que califica como <>, ni exigencia de ninguna clase que imponga que cada materia deba ser objeto de un proyecto independiente". Por lo tanto, se trata de una ley de acompañamiento que complementa en este caso a la Ley de Presupuestos Generales de la comunidad autónoma de Galicia para el año 2017. También se hace referencia al objeto de la disposición en la cual se contienen un conjunto de medidas fiscales, tributarias y administrativas, dentro de los diferentes ámbitos de la economía que, con vocación de permanencia en el tiempo, contribuyen a la consecución de determinados objetivos de orientación plurianual perseguidos por la Comunidad a través de la ejecución presupuestaria. Por otro lado, la parte II hace referencia a la estructura, a la forma en la que esta disposición se divide, así como a las principales medidas fiscales contenidas en los diferentes títulos de los que se compone; también hace referencia a las principales modificaciones introducidas como, por ejemplo, el tipo de gravamen de la parte variable en el caso de las aguas termales y marítimas dedicadas al uso terapéutico, se modifican también varios preceptos de la Ley 2/2015, de 29 de abril, de Empleo Público de Galicia... También se señala en esta segunda parte de la exposición las disposiciones con las que cuenta el proyecto que, concretamente, son seis disposiciones adicionales, dos disposiciones transitorias, tres disposiciones derogatorias y cinco finales. Finalmente, se deberá hacer referencia a la previa deliberación del Consello da Xunta en su reunión, la fecha de aprobación. El párrafo se cierra con una coma e indicando en la parte inferior en mayúsculas la expresión "DISPONGO" seguida de dos puntos. Sin embargo en este caso no se hace constar de tal manera. En tercer lugar, está la parte dispositiva formada por el articulado, la parte final y dos anexos. La parte dispositiva se ordenará internamente según proceda. En el caso que nos concierte, la disposición no diferencia las disposiciones generales, de la parte sustantiva ni de la parte procedimental, debido a que esta disposición se limita a modificar en concreto aspectos de otras normas. En cambio, sí que aparecen diferenciadas la parte final y los anexos. El articulado es la unidad básica de toda disposición normativa y se puede dividir en libros, títulos, capítulos, secciones o subsecciones. No debiendo pasar de una unidad de división a otra omitiendo alguna intermedia con ciertas excepciones en el caso de las secciones. En la disposición que estamos analizando, el articulado se estructura en cuatro Títulos en los cuales se regulan diferentes aspectos objeto de modificación: El Título I relativo a "medidas fiscales" se encuentra dividido en dos capítulos, el primero dedicado a los tributos cedidos, y el segundo dedicado a los tributos propios. En líneas generales, este título respeta el bloque de constitucionalidad y las competencias normativas autonómicas en materia de tributos cedidos en virtud de la Ley Orgánica 8/1980 y de la Ley 22/2009. El Título II relativo a "medidas administrativas". Este título consta de nueves capítulos dedicados, respectivamente, a la función pública, régimen financiero, procedimiento administrativo, economía e industria, agricultura, innovación, mar y servicios sociales. No obstante, cabe destacar en relación con este Título II que en la Exposición de motivos cuando se concreta la estructura de esta disposición no se hace referencia al capítulo IV relativo a la vivienda. Este título se centra fundamentalmente en la modificación de la Ley 2/2015, de 29 abril, de empleo público de Galicia y de la ley 1/2012, de 29 de febrero, de medidas temporales en determinadas materias de empleo público de la comunidad autónoma de Galicia. El Título III relativo a la "ordenación del sistema de transporte público regular de viajeros". Este título se encuentra dividido en cuatro capítulos relativos, respectivamente, al objeto y régimen de competencias, transporte público regular de uso general, integración y coordinación de servicios en una red de transporte integrada y al régimen económico y tarifario de los servicios de transporte. El Título IV relativo a "medidas provisionales de ordenación urbanística". Este título consta de dos capítulos, el primero de ellos dedicado a las disposiciones generales y el segundo al procedimiento de aprobación del instrumento de planificación. En relación con este último título resulta chocante que mientras que en la exposición de motivos se habla de una disposición que contiene normas con vocación de permanencia, en este título se utiliza la expresión de medidas provisionales. En este caso, cada capítulo regula unas materias en concreto por lo que tienen un contenido materialmente homogéneo. Los capítulos deben separarse mediante el empleo de números romanos y deben llevar título, tal y como ocurre en el caso que estamos analizando. Por lo que se refiere al articulado, a la hora de redactar un artículo se deben tener en cuenta una serie de reglas básicas: un artículo, un tema; cada párrafo, un enunciado; cada enunciado, una idea. Lo que se pretende es que los artículos recojan únicamente el contenido normativo, dado que las motivaciones, explicaciones o antecedentes deberán hacerse constar en la exposición de motivos. De igual modo, a la hora de redactar un artículo se deben evitar expresiones abiertas o indeterminadas ya que las mismas provocan una cierta inseguridad jurídica en contra de lo dispuesto en el artículo 9.3 de la CE. Cada artículo va acompañado de un título en el que se concreta la materia a la que se refiere, y en la línea inferior se recoge el contenido de los mismos. En cada artículo se debe recoger un precepto, un mandato, una instrucción o una regla o, en su caso, más de una siempre que respondan a una misma unidad temática. En esta disposición también nos encontramos con artículos que regulan materias más complejas y que, como consecuencia de ello, se encuentran divididos en números. Ahora bien, a pesar de ello se debe evitar que los artículos sean excesivamente largos. Aunque con carácter general esta regla sí que viene siendo respetada por la presente disposición, es cierto que también nos encontramos con algunas excepciones como ocurre, por ejemplo, con el artículo 3 que consta de un total de 43 páginas o el artículo 64. Por ello, desde mi punto de vista, en este proyecto se contienen artículos en los que, no solo se regula una materia que per se es compleja, sino que a mayores en algunos casos se hace de una manera densa y poco clara. Siguiendo con esta idea de la claridad en el articulado, la técnica normativa sugiere que los artículos no contengan más de cuatro números pero en este proyecto nos encontramos con varios artículos con más números. Un claro ejemplo de ello es el artículo 27 compuesto por siete o incluso el artículo 68 compuesto por ocho números. Por lo que se refiere a la parte final, se encuentra estructurada siguiendo el siguiente orden: seis disposiciones adicionales, dos disposiciones transitorias, tres disposiciones derogatorias y cinco disposiciones finales. En esta parte final se recogen preceptos adicionales, fundamentalmente de carácter organizativo que no se deben incluir en la parte dedicada al articulado. Las disposiciones adicionales regulan, entre otros aspectos, los regímenes jurídicos especiales que no puedan situarse en el articulado como son, por ejemplo, las excepciones, dispensas y reservas a la aplicación de la norma o de alguno de sus preceptos. Las disposiciones transitorias facilitan el tránsito al régimen jurídico previsto por la nueva regulación. Las disposiciones derogatorias contienen, como su propio nombre indica, las cláusulas de derogación del derecho vigente, debiendo ser precisas y expresas, evitando la supervivencia en el ordenamiento jurídico de diversas normas con el mismo ámbito de aplicación. Las disposiciones finales incluyen los preceptos que modifiquen el derecho vigente. Desde mi punto de vista, analizando estas disposiciones, considero que la tercera disposición adicional debería incluirse dentro del apartado de disposiciones transitorias ya que las disposiciones adicionales deben centrarse en el aspecto territorial, personal, económico y procesal, y no en el temporal. En relación con las disposiciones derogatorias, la cláusula general de salvaguarda recogida en la primera <> debería incluirse al final, cerrando la lista. Asimismo, y también en relación con las disposiciones derogatorias, no se recoge en este caso una redacción cronológica correcta de las disposiciones derogadas pues se debería iniciar con la derogación de la Ley 10/1983, seguida del Decreto 149/2008 y, finalmente, el artículo 86 de la Ley 12/2014. En quinto y último lugar, el proyecto cuenta con dos anexos que aparecen numerados con números romanos. En relación con los mismos, considero que en ellos deberían haberse incluido las tablas y gráficos que se recogen en el articulado, ya que de este modo se hubiese evitado la dificultad que presentan algunos artículos a la hora de su lectura y comprensión. También en relación con los anexos, sus divisiones no se realizan de igual modo que en el caso del articulado sino que en el Anexo I se utilizan números romanos para su separación mientras que en el Anexo II se utilizan cardinales arábigos. Como conclusión, es adecuado reiterar lo dispuesto por el Tribunal Constitucional en la sentencia 36/2013, de 14 de febrero, según la cual "la ley de acompañamiento puede entrar a regular cualquier materia no expresamente asignada a otro tipo legislativo (...) dado que las fórmulas de manifestarse la voluntad de las Cámaras solo tendrán un carácter limitado cuando así se derive del propio texto constitucional". Y, en consecuencia, se dispone que "tampoco existe en la Constitución precepto alguno, expreso o implícito, que impida que las leyes tengan un contenido heterogéneo". En esta sentencia el Tribunal Constitucional también destaca, en relación con la cuestión de la seguridad jurídica de este tipo de normas, que las mismas no suponen un vicio susceptible de afectar a la seguridad jurídica, ya que las leyes de acompañamiento tienen un objeto que, aunque heterogéneo, está perfectamente delimitado en el momento de presentación del proyecto. Por todo lo expuesto anteriormente, considero que la técnica normativa de esta ley de acompañamiento ha sido respetada en gran medida, siendo en su generalidad una ley clara, sencilla y precisa que utiliza un léxico común facilitando su comprensión.

2 - Escrito por Elena Álvarez Martínez o 03/03/2017 11:27

O seguinte traballo consiste nun comentario sobre a técnica normativa no Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación. Hai que ter en conta que unha boa técnica lexislativa é sinónimo de seguridade xurídica e coherencia interna do ordenamento xurídico, polo que non é algo que se haxa que tomar a lixeira. A presente norma foi tramitada mediante o procedemento de urxencia. Pode tramitarse por dito procedemento, tal é como establecen os artigos 98 e 99 do Regulamento do Parlamento de Galicia, por petición da Xunta de Galicia, entre outros, e acordo da Mesa do Parlamento, reducíndose así os prazos ordinarios á metade. No análise desta norma comezaremos pola súa estrutura, que debe ser a seguinte: Título da disposición, parte expositiva e parte dispositiva. Neste caso, non é unha excepción e a estrutura segue o esquema establecido. O título forma parte do texto e permite a súa identificación, interpretación e cita. O título da disposición que estamos a analizar é “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. O título componse de tres elementos: Identificación da norma, nome da norma e data de publicación. Neste caso identificamos a norma como un proxecto de lei. É denominado “proxecto de lei” porque xa foi aprobado polo Consello da Xunta para a súa remisión ao Parlamento de Galicia, senón denominaríase “anteproxecto de lei”. Os proxectos de lei son iniciativas gobernamentais, é dicir, proxectos nas que a iniciativa provén da Xunta de Galicia. Tras identificar a norma, debemos analizar o nome, que tamén forma parte do título. O nome neste caso é “medidas fiscais, administrativas e de ordenación” e indica, de forma moi sucinta, o obxecto da disposición e o seu contido esencial. Este tipo de normas son coñecidas como “Leis de acompañamento” é consisten nun conxunto de normas con rango de lei que recollen unha serie de medidas referentes a aspectos tributarios, de xestión económica e de acción administrativa e que complementan aos Orzamentos Xerais, debido ás limitacións materiais destas últimas. Neste caso, este proxecto de lei “acompaña” ao Proxecto de lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. O Tribunal Constitucional na STC 36/2013, do 14 de febreiro estableceu que, a pesar de que ditas normas poden ser criticadas no relativo á técnica lexislativa, son correctas dende o punto de vista da súa constitucionalidade, pois non existe ningún impedimento para a tramitación conxunta nun so procedemento de multitude de medidas de carácter heteroxéneo. Respecto ao número e á data, como aínda se trataba dun proxecto de lei, non contaba de dito elemento. Actualmente, como xa foi aprobada no Pleno celebrado o día 8 de febreiro, o seu título modificouse a “Lei 2/2017, do 8 de febreiro, de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. O seguinte elemento que se pode atopar nunha norma é o índice, que debe ir colocado despois do título e sempre antes da parte expositiva. A inclusión dun índice é potestativa e neste caso o lexislador optou por non incorporalo, aínda que na miña opinión trátase dunha norma o suficientemente extensa para que a elección de incluír un fose aconsellábel. Seguidamente atopamos a parte expositiva, que nos proxectos de lei se denomina “exposición de motivos”. Neste caso, a nomenclatura usada polo lexislador axústase ao correcto, pois, tras o título, a norma encabézana a expresión “Exposición de motivos”. Centrándonos na estrutura da exposición de motivos, debido a lonxitude da norma, atopamos a existencia de dous apartados claramente diferenciados (por unha banda, o apartado I, o cal xustifica a utilización da lei de acompañamento e por outra, o apartado II, o cal realiza un breve resumo dos distintos apartados que compoñen a norma). Polo exposto, o texto divídese en dúas partes diferenciadas, numeradas con números romanos centrados no texto, é dicir, de forma correcta tal e como establece o Acordo do 30 de outubro de 2014 polo que se aproban as directrices de técnica normativa. A exposición de motivos debe recoller os aspectos máis importantes da tramitación (consultas efectuadas, informes emitidos, audiencias das entidades e sectores afectados…) e estalle vetado o contido normativo. Na presente, unicamente se fai unha breve explicación da legalidade da lei de acompañamento, unha sucinta explicación dos motivos do uso da mesma e un resumo da estrutura de dita disposición. No relativo aos aspectos máis importantes da tramitación, as referencias son case nulas. A non aparición da referencia ao ditame do Consello Económico e Social de Galicia débese a que, non é preceptivo este ao non tratarse dunha materia socieconómica directamente vinculada ao desenvolvemento económico e social de Galicia e, ademais, trátase dunha lei complementaria á lei de orzamentos, a cal está excluída da preceptividade da consulta. Debido a isto, a Consellería de Facenda optou por non solicitar dito ditame. O que si é un erro, na miña opinión, é que non se faga referencia na exposición de motivos ao preceptivo informe sobre impacto de xénero, a pesar de terse realizado. Ademais esta lei non sempre cumpre a obriga de eliminar o sexismo dos seus preceptos, tal e como establece o Decreto lexislativo 2/2015, do 12 de febreiro, polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de igualdade. Un exemplo de linguaxe sexista na presente sería o artigo 78.2 “a favor dos estudantes, traballadores…”, pois debería utilizar unha linguaxe inclusiva, tal que “a favor do estudantado, dos traballadores e das traballadoras…”; outro exemplo sería o artigo 82.4.b) que utiliza o termo “xubilados” puidendo ser substituído por “persoas xubiladas”. Respecto á parte dispositiva, esta acostuma a ordenarse en disposicións xerais, parte substantiva, parte procedemental, parte final e anexos. Neste caso, non se segue totalmente esta estrutura, pois ao tratarse dunha lei que se limita a modificar algúns artigos de diferentes normas, non podemos atopar unhas disposicións xerais claramente diferenciadas nin unha parte procedemental, aínda que si podemos atopar unha parte final (disposicións adicionais, disposicións transitorias, disposicións derrogatorias e disposicións derradeiras) e dous anexos. No relativo a estrutura do articulado, este pode dividirse, e divídese en: Títulos, capítulos, seccións e artigos. Neste caso non aparece ningún libro, pois estes so son necesarios cando esteamos ante leis moi extensas. Respecto aos títulos, atopamos catro, xa que existen catro partes claramente diferenciadas, os cales deben ir, e van, numerados con números romanos. Centrándonos no Título I, relativo a medidas fiscais, este título axústase perfectamente á legalidade, pois se trata dunha norma con rango de lei, tal e como esixe a Constitución no seu artigo 31 ás normas que regulan canóns e tributos, e ademais, encaixa nas competencias da Comunidade Autónoma de Galicia, tanto en materia de tributos cedidos como propios. A seguinte división que se pode usar, e que utiliza este proxecto de lei, son os capítulos; neste caso existen: Dous capítulos no Título I, nove capítulos no Título II, catro capítulos no Título III e dous capítulos no Título IV. Respecto a estrutura dos capítulos estes deben ser numerados con números romanos e levar un título, requisitos que se cumpren de forma correcta. No relativo as seccións, non é obrigatorio que aparezan en todos os capítulos, así, por exemplo, no Título I non aparece ningunha sección, e, en cambio, no Título II, Capítulo II aparecen dúas seccións (“Tesoro” e “Xestión orzamentaria”). As seccións numéranse con números arábigos en feminino e deberán levar un título, polo que nesta lei está escrito de forma correcta. Seguindo a orden de divisións atopamos as “subseccións”, as cales son potestativas, e neste caso non contamos con ningunha. A continuación encontramos os artigos, os cales deben levar un título ou epígrafe que indique concisamente o contido ou a materia á que se refiren, os cales non poden repetirse nunha mesma disposición. Neste caso, a estrutura é correcta, pois todos os artigos do proxecto de lei contan cun título e ningún se repite. Así mesmo, a información dos artigos está ordenada de forma lóxica estando a idea central nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios para expresar as especificacións que procedan (por exemplo o artigo 37). Outra das regras para unha correcta técnica normativa é que os artigos non deben ser excesivamente longos. Neste caso hai que destacar o artigo 3 relativo as taxas que, na miña opinión, é desmesuradamente extenso o que dificulta a súa comprensión. Respecto ao artigo 11, creo que parte do seu contido podería estar en anexos, pois fai unha relación detallada da equivalencia de titulacións para os efectos do acceso aos corpos e escalas do persoal funcionario, a cal podería ter mellor cabida nun anexo. O mesmo ocorre cos artigos 3, 9 e 10, que se limitan a incluír diversas táboas e fórmulas que igual terían un mellor lugar en diferentes anexos. Seguindo coa idea da claridade do articulado, é recomendábel que os artigos non conteñan máis de catro números, pero neste proxecto de lei atopámonos artigos moito máis extensos, como por exemplo os artigos 50 e 68 que conteñen 8 apartados cada un. Os artigos están numerados con cardinais arábigos, dende o 1 ata o 92, en orde correlativa e serie única, sen alterar nin interromper a numeración en ningún caso. Hai que destacar que na lei finalmente aprobada o 8 febreiro de 2017 engadiuse un artigo máis, o 18, contando así a norma final con 93 artigos. O contido do artigo está posto na liña inferior ao seu título, en minúscula, salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortograficamente, sen grosa, nin subliñado nin cursiva. É dicir, todo segue as regras de técnica normativa. No relativo a parte final da lei, esta consta de: Seis disposicións adicionais, dúas disposicións transitorias, tres disposicións derrogatorias e catro disposicións derradeiras. Nas disposicións adicionais, as cales deben aparecer e aparecen en primeiro lugar, regúlanse os réximes xurídicos especiais que non poidan situarse no articulado, así como as excepcións de diversos artigos e preceptos residuais que pola súa natureza e contido non teñan acomodo en ningunha outra parte do texto da norma. As disposicións transitorias, pola contra, teñen como finalidade facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación. Tanto a primeira disposición transitoria desta norma como a segunda cumpren esa función, así mesmo ambas evitan fórmulas imprecisas. A primeira establece o momento de entrada en vigor da norma para o persoal funcionario que ocupe postos de traballo de letrado no Consello Consultivo de Galicia e a segunda atribúe á persoa titular da Consellería de Facenda as funcións que se lle atribúen ao titular da Conselleira de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza en relación á Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia. Seguindo a orde, as disposicións derrogatorias existentes cumpren a súa función, é dicir, derrogar o dereito vixente, as cales son precisas e expresas. Así mesmo, na disposición derrogatoria primeira, no segundo parágrafo, recóllese a cláusula xeral “Quedan derrogadas as demais disposicións de igual ou inferior rango que se opoñan ao establecido na presente lei”, o cal axuda a protexer a seguridade xurídica. A pesar do expresado, dita cláusula debería estar incluída nunha cuarta disposición e non na primeira, posto que o recollido no primeiro e segundo parágrafo carece de relación e que dita cláusula de salvagarda debe incluírse pechando a lista. Para finalizar, as disposicións derradeiras que atopamos nesta normal teñen como finalidade modificar o dereito vixente, cando a modificación non sexa obxecto principal da disposición. No presente proxecto de lei, a pesar de que está composto por normas moi heteroxéneas, é necesaria a utilización deste mecanismo pois as tres das catro disposicións non terían cabida en ningún dos títulos que compoñen a norma (Título I “Medidas fiscais”, Título II “Medidas administrativas", Título III “Ordenación do sistema de transporte público regular de viaxeiros” e Título IV “Medidas provisionais de ordenación urbanística”). Especifiquei tres de catro porque considero que a Disposición derradeira cuarta debería incluírse no Título IV pois modifica a Lei 2/2016, do 10 de febreiro do solo de Galicia, xa que se trata dunha materia directamente relacionada coa ordenación urbanística. Os anexos, que se sitúan a continuación do espazos en branco correspondes á data e á sinatura, deben ir numerado con números romanos (neste caso Anexo I e Anexo II). Na parte dispositiva debe facerse referencia a existencia de tales anexos (no presente texto no artigo 69 faise referencia ao Anexo I e no artigo 71 ao Anexo II). No relativo ao contido, o Anexo I recolle unha relación do cofinanciamento das escolas infantís e centros de día, así como os conceptos incluídos no mantemento dos centros, polo que podemos concluír que o seu contido é o adecuado á súa finalidade. O Anexo II fai unha relación de definicións e clasificacións dos servizos de transporte, polo que o seu contido tamén é axeitado. Neste proxecto de lei tamén hai remisións normativas a outras normas. Para realizar unha correcta remisión normativa hai que indicar que esta o é, precisar o seu obxecto con expresión da materia, a norma á cal remite e o alcance. Un exemplo neste proxecto de lei é o artigo 27.6, o cal utiliza de forma correcta a expresión “sen prexuízo do disposto…” e identifica de forma concreta a que lei fai referencia. A pesar disto, na miña opinión, no artigo 26.6 in fine debería indicarse concretamente que artigo da Lei 58/2003, do 17 de decembro, xeral tributaria se ve afectado, pois a utilización de fórmulas vagas que remiten a toda a normativa non é moi recomendábel atendendo á seguridade xurídica. No relativo ao réxime de citas, como regra xeral, debe usarse a cita curta e decrecente, pero cando se trata de identificar preceptos que se van a modificar, poderá extraerse da cita decrecente o precepto exacto que sofre a modificación. Neste proxecto de lei atopamos numerosas mostras disto último, como por exemplo o artigo 3 “Modifícase a letra c) da alínea 2 do artigo 40, «Bonificacións e exencións», que queda redactada como segue:” ou o artigo 6 “Modifícase a alínea 2 do artigo 96 da Lei 2/2015, do 29 de abril, do emprego público de Galicia, que queda redactada como segue:”. Así mesmo, as citan deben incluír o título completo da norma, tal e como está escrito no artigo 6 xa citado ou no artigo 16 “Lei 16/2010, do 17 de decembro, de organización e funcionamento da Administración xeral e do sector público autonómico de Galicia. Ademais, como xa se indicou, trátase dun proxecto de lei que modifica distintas normas, concretamente, un total de vinte e unha. Debido a isto, ten que expresar con claridade e precisión os datos da parte que modifica e o tipo de modificación realizada. Atopamos numerosos artigos (a maioría) que dan unha nova redacción a distintos preceptos (artigos 4, 5, 6, 57, 59, 60, etc.). Así mesmo, atopamos algúns artigos que engaden novos apartados (artigos 1.2, 12, 14, 24…). Por último, nesta norma, tamén podemos atopar artigos que suprimen outros preceptos (artigos 1.1, 57, etcétera). Para finalizar, quero dar a miña opinión sobre dous puntos bastante polémicos deste proxecto de lei: A utilización da lei de acompañamento e do procedemento de urxencia. Sobre a utilización da vulgarmente denominada lei de acompañamento quero mostrar o meu desacordo. Un dos principios básicos para unha boa técnica normativa é que, nunha mesma lei, debe regularse un único obxecto co fin de evitar a dispersión normativa. Así mesmo, deben evitarse as modificacións múltiples xa que alteran o principio de división material do ordenamento e prexudican o coñecemento e localización das disposicións. Neste caso modificouse ate vinte e unha normas, o cal me parece un exceso, a pesar da STC 36/2013, do 14 de febreiro que non o considera así. Ademais, o lexislador non só optou por incluír unha reforma múltiple que, como xa indiquei, non me parece adecuada, senón que ademais tramitou o presente proxecto de lei polo procedemento de urxencia. Paréceme unha reforma o suficientemente complexa pola cantidade de temas que abarca, así como trascendental para a cidadanía galega, pois non esquezamos que trata temas fiscais e administrativos, como para dar tan pouco marxe aos colectivos afectados e aos grupos parlamentarios para estudalo e mostrar a súa opinión meditada e informada. Polo explicado, considero que debería, como mínimo, tramitarse mediante o procedemento ordinario para que a técnica lexislativa non se vexa afectada, recalcando que é so unha opinión e que os trámites se fixeron dentro da legalidade. Por todo o exposto, podo concluír que en xeral este proxecto de lei axústase á técnica xurídica e normativa que dispoñen as resolucións aprobadas ao efecto, sen prexuízo das observacións e recomendacións realizadas.

3 - Escrito por Laura Ferreira da Silva o 08/03/2017 20:04

No presente traballo imos analizar o Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación; tramitado polo Parlamento de Galicia polo procedemento de urxencia e aprobado polo Consello da Xunta de Galicia o día 2 de decembro de 2016, e que tivo entrada no Rexistro do Parlamento de Galicia o día 3 de decembro de 2016 (núm.de rexistro 1969). A Mesa do Parlamento, oída a Xunta de Portavoces, na reunión do día 3 de decembro de 2016, acordou, ao abeiro do disposto no artigo 111.2 do Regulamento, a tramitación do proxecto de lei, a súa asignación á Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, e a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. Este proxecto de lei estrutúrase da seguinte maneira: título da disposición, parte expositiva e parte dispositiva, na cal se inclúen o articulado, a parte final e, neste caso, dous anexos. Máis minuciosamente, en primeiro lugar, esta disposición ten por título “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”; o título forma parte do texto e permite a súa identificación, interpretación e cita. O título iníciase sempre coa identificación do tipo de disposición. A iniciativa lexislativa correspóndelle ó Consello da Xunta (o texto denominarase “anteproxecto de lei”) e, cando o Consello da Xunta aprobe o texto definitivo para a súa remisión ó Parlamento, pasará a denominarse “proxecto de lei”. Unha vez indicado o tipo da disposición, nos atopamos co nome da mesma “de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. O nome indica o obxecto da disposición e o seu contido esencial, de xeito que permita facerse una idea do seu contido e diferencialo do de calquera outra disposición. A súa redacción debe ser clara e concisa, sen inclusión de descricións propias da parte dispositiva; polo exposto, considero que o nome da presente disposición contén tódolos requisitos xa expresados, e cumpre a súa función de reflectir con exactitude e precisión a materia regulada. Antes de analizar en profundidade a parte expositiva, temos que facer unha mención ó índice inexistente desta norma; persoalmente, considero que esta norma é excesivamente ampla e o suficientemente complexa como para carecer de índice. A continuación, nos atopamos coa parte expositiva, a cal, nos proxectos de lei recibe o nome de “exposición de motivos”, e débese inserir así, colocando a citada expresión centrada no texto e escrita con letras maiúsculas. A función da parte expositiva é a de describir o contido da disposición, indicando o seu obxecto e finalidade, os seus antecedentes e as competencias e habilitacións en cuxo exercicio se dita, facendo mención á incidencia que poida ter na normativa en vigor, con especial atención ós aspectos novos. A exposición de motivos desta norma atópase dividida en dous apartados, que se identifican con números romanos centrados no texto; o que ven dicir esta exposición de motivos é que esta norma é unha lei de acompañamento que completa á Lei de Presupostos Xerais da comunidade autónoma de Galicia para o ano 2017. Tamén se fai referencia á estrutura da norma, no tocante ós títulos nos que se divide a mesma así como as principais modificacións introducidas, coma por exemplo, varios preceptos la Lei 2/2015, do 29 de abril, de Emprego Público de Galicia, ou a propia disposición adicional primeira da norma, que se modifica para incorporar que, cando se toma como referencia do desfrute dos permisos por localidade, esta veña referida ó termo municipal de residencia do persoal funcionario. Tamén se sinalan as disposición coas que conta o proxecto de lei, que concretamente son seis disposicións adicionais, tres derrogatorias e cinco finais. Finalmente, faise unha alusión ó ditame do Consello Consultivo de Galicia e á deliberación previa do Consello da Xunta e, en liña inferior, debería colocarase, centrada e con maiúsculas, a la palabra “DISPOÑO”, seguida de dous puntos, pero neste caso non se produce. No tocante á parte dispositiva, esta norma limítase a modificar aspectos concretos doutras normas, polo que non se establece unha diferenciación entre a parte substantiva e a procedimental da disposición. Centrándonos xa na parte dispositiva da norma, debemos facer mención ó articulado, á parte final e ós anexos. O articulado é a unidade básica de toda disposición normativa, polo que esta división debe aparecer sempre, calquera que sexa a extensión to texto; pódese dividir en libros, título, capítulos, seccións e subseccións. No proxecto de lei que estamos analizando, o articulado estrutúrase en catro títulos: o primeiro fala sobre as medidas fiscais e se atopa dividido en dous capítulos; o segundo título fala sobre medidas administrativas e está composto por nove capítulos; o terceiro título fala sobre a ordenación do sistema de transporte público regular de pasaxeiros e atópase dividido en catro capítulos; o cuarto capítulo fala sobre as medidas provisionais de ordenación urbanística e consta de dous capítulos. O título deberá ir numerado con números romanos, excepto o disposto para as disposicións xerais (as cales se situarán nun título preliminar, se a disposición se divide en títulos), e debe levar nome ou título. A división en capítulos non é obrigada, senón que debe facerse soamente por razón sistemáticas e non a causa da extensión do proxecto de disposición. Os capítulos deben ter un contido materialmente homoxéneo, numeraranse con números romanos e deben levar título, tal e como ocorre no caso que estamos a analizar. O articulado neste caso, está composto por un total de 92 artigos. Os criterios básicos na redacción dun artigo son os seguintes: cada artigo, un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, una idea. A información dos artigos ordenarase de forma lóxica, isto é, a idea central indicarase nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios para expresar as especificacións que procedan. Debe procurarse que o artigo constitúa unha unidade de sentido completa, de maneira que para comprendelo non sexa necesario recorrer ó artigo anterior nin ó posterior. Deben dotarse os artigos de contido normativo, obviando motivacións ou explicacións cuxo lugar axeitado é a parte expositiva da disposición. Tampouco deben conter desexos, intencións, declaracións nin formulacións innecesarias ou carentes de sentido. Os artigos deben numerarse con cardinais arábigos, dende o 1 ata o que corresponda. O contido do artigo porase na liña inferior ó seu título, en minúscula, salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortograficamente, sen grosa, nin subliñado nin cursiva. Os artigos non deben ser excesivamente longos; cada artigo debe conter un precepto, un mandato, unha instrución ou unha regra, ou máis dun/dunha, sempre que respondan a unha mesa unidade temática. Esta regra vense respectada con carácter xeral, aínda que debemos mencionar certas excepcións, como a do artigo tres, que consta dun total de 43 páxinas. Tamén mencionar que non é conveniente que os artigos teñan máis de catro números, xa que o exceso de subdivisións dificulta a comprensión; sen embargo, neste proxecto de lei, atopámonos con varios artigos que non cumpren esta regra, como o artigo 68, composto por oito números. Polo que se refire á parte final, esta atopase dividida en: seis disposicións adicionais, dúas transitorias, tres derrogatorias e cinco finais. Aquí recóllense preceptos adicionais de carácter organizativo que non se deben incluír na parte do articulado. As disposicións adicionais regulan os réximes xurídicos especiais (excepcións, reservas á aplicación da norma...); as transitorias facilitan o tránsito réxime xurídico previsto pola nova regulación; as derrogatorias conteñen cláusulas de derrogación do dereito vixente, evitando a supervivencia no ordenamento xurídico de certas normas co mesmo ámbito de aplicación; e as finais, inclúen os preceptos que modifican o dereito vixente. Despois deste análise das disposicións debo dicir que, na miña opinión, en relación coas disposicións derrogatorias, a cláusula xeral de salvagarda recollida no primeiro parágrafo debería incluírse ó final, pechando a lista. A maiores, este proxecto de lei consta de dous anexos que aparecer numerados con números romanos, e considero que este anexos deberían incluírse nas táboas e gráficos que se recollen no articulado. Como conclusión final, debo dicir que este proxecto de lei é bastante interesante porque, con el, se produce a modificación de 21 normas e, ademais, está tramitado de urxencia; tal e como aparece recollido nos artigos 98 e 99 do Regulamento do Parlamento de Galicia, no seu Título VI, a declaración de urxencia pode iniciarse por parte da Xunta de Galicia, de dous grupos parlamentarios ou dunha quinta parte dos deputados. Como valoración xeral, opino que este proxecto de lei, analizado desde a perspectiva da técnica normativa, é na súa xeneralidade, bastante claro e preciso, utilizando un léxico común, o que facilita a súa comprensión para o cidadán galego común; sen embargo, a carencia dun índice e a redacción demasiado extensa de determinados artigos, propician que se empregue o termo “en xeral” en lugar de “na súa totalidade” no tocante á valoración da técnica normativa neste proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación.

4 - Escrito por María Sandar Cansino o 22/03/2017 20:17

Procédese a analizar a técnica normativa do Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación que se formula como complementaria á Lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. No que respecta a natureza das leis de acompañamento, o Tribunal Constitucional na sentenza 36/2013 de 14 de febreiro no seu Fundamento Xurídico 2º entende que ó ser unha lei ordinaria pode entrar a regular calquera materia non asignada a outro tipo lexislativo, do mesmo modo expón, en relación co caso concreto que nos ocupa, que “las formas de manifestarse la voluntad de las Cámaras sólo tendrán un carácter limitado cuando así se derive del propio texto constitucional”. No referente ó carácter heteroxéneo das medidas normativas que se inclúen dentro do proxecto de lei e á crítica doutrinal existente en relación coa afectación ou diminución da seguridade xurídica, o Tribunal Constitucional na sentenza 36/2013 no seu Fundamento Xurídico 3º ditamina que o obxecto “heteroxéneo” das leis de acompañamento non afecta ó principio de seguridade xurídica xa que atópase limitado dende o momento de presentación do proxecto e, de todos modos, non existe ningún precepto na nosa Constitución que impida o contido heteroxéneo das leis. Así mesmo, deberá descartarse tamén a limitación en canto ó seu uso ou contido xa que “la Constitución no prevé que el principio de competencia o especialidad obligue a que sólo puedan aprobarse constitucionalmente normas homogéneas que se refieran a una materia concreta”. Isto pode ser sinal dunha deficiente técnica lexislativa, pero non supón unha infracción da Constitución. En consecuencia, e como resalta o Tribunal Constitucional, non existe limitación constitucional algunha que impida a incorporación a un só texto lexislativo, para a súa tramitación conxunta nun só procedemento, de multitude de medidas normativas de carácter heteroxéneo. As ideas que de aquí extráense han sido a súa vez recollidos no artigo 129 da Lei 39/2015 a hora de describir os Principios reitores da boa regulación para o Estado. A tramitación pola que se levou a cabo o Proxecto de lei sobre medidas fiscais, administrativas e de ordenación, do cal estamos a falar, foi impulsada polo Parlamento de Galicia que comezou o procedemento de urxencia reducindo así os prazos ordinarios á metade, foi aprobado polo Consello da Xunta de Galicia o día 2 de decembro de 2016 e tivo a súa correspondente entrada no Rexistro do Parlamento de Galicia o día 3 de decembro de 2016. Unha vez realizados os citados trámites a Mesa do Parlamento, tras escoitar á Xunta de Portavoces, acordou a tramitación do proxecto de lei (ó abeiro do artigo 111.2 do Regulamento do Parlamento de Galicia) nunha reunión realizada o día 3 de decembro de 2016 e a súa asignación á Comisión permanente 3ª de Economía, Facenda e Orzamentos publicando a súa decisión e o Proxecto de lei no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia número 24 da X Lexislatura no seu segundo fascículo. O Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación será analizado baixo o prisma da Lei 39/2015 sobre procedemento administrativo común das Administracións Públicas e polo Acordo de 30 de outubro de 2014 da Xunta de Galicia polo que se aproban as directrices de técnica normativa. O Acordo fixa a estrutura que deben ter os proxectos de lei, os cales deberán constar dun título da disposición, unha parte expositiva ou “exposición de motivos”, unha parte dispositiva formada, neste caso, por un articulado cun total de 92 artigos, disposicións adicionais, transitorias, derrogatorias, finais e dous anexos. O contido da disposición deberá ter unha orde lóxica que outorgue claridade ó texto e facilite a identificación de cada un dos seus preceptos dentro da estrutura do texto normativo para o cal a redacción das disposicións deberán proceder do máis xeral hasta as concretas particularidades. A análise que se procederá a expoñer a continuación da estrutura do proxecto deberá comezar cá análise do título desta disposición chamada “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación” que permite ós cidadáns identificar e interpretar a norma. A identificación comeza co tipo de disposición da que se trata, neste caso falamos dun proxecto de lei polo que podemos afirmar que a iniciativa lexislativa corresponde ó Consello da Xunta mediante un anteproxecto de lei que adquirirá a denominación actual unha vez que foi remitido ó Parlamento. Trala identificación da disposición deberá situarse o nome da mesma, sendo neste caso “de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”, mediante o citado nome procédese a concretar, por medio dunha redacción clara e sinxela do título, o obxecto de regulación da disposición permitindo ó lector identificar sobre que temas versa a regulación en liñas xerais. O número e a data de publicación, que normalmente completan o título dunha norma, non figuran neste caso debido a que se trata dun proxecto de lei e aínda non conta co citado elemento. Neste proxecto de lei tamén nótase a falta dun índice despois do título e antes da exposición de motivos. O índice deberá conter as distintas divisións do texto cos seus respectivos epígrafes e poderá incluír referencias ós artigos. O índice e a súa inclusión son potestativos para o lexislador e nesta ocasión optou por non incluílo na súa redacción. Na miña opinión o índice é necesario nun documento extenso e cun número de artigos elevado como é o caso. A continuación no proxecto de lei atopámonos coa parte expositiva ou exposición de motivos claramente rubricada de forma centrada na páxina en letras maiúsculas e en negriña para que resalte, a exposición de motivos describe o contido da lei indicando o seu obxecto, finalidade, antecedentes e competencias acomodándoa á versión definitiva do texto. A exposición de motivos atópase dividida en dous apartados identificados con números romanos centrados no texto. Nela exponse que esta norma é unha lei de acompañamento que completa á Lei de Orzamentos Xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. Fai tamén referencia á estrutura da norma, as principais modificacións introducidas e as disposicións coas que conta o proxecto de lei. Finalmente fai alusión ó ditame do Consello Consultivo de Galicia e á deliberación previa do Consello da Xunta. Na exposición de motivos deberíase corrixir a denominación do imposto sobre transmisións patrimoniais e actos xurídicos documentados, ademais deberá precisarse a innovación introducida coa modificación da disposición adicional XI da LOFAXGA xa que tal innovación non corresponde ó persoal laboral fixo, senón ó temporal. Respecto á descrición do contido da parte final do texto, a autorización de creación da Axencia Galega de Industria Forestal recóllese unha disposición adicional e non derradeira polo que deberá eliminarse o inciso “con carácter definitivo”. Así mesmo teríase que colocar a palabra “DISPOÑO” que tería que atoparse centrada na liña inferior á fecha de aprobación, con maiúsculas e seguida de dous puntos. A parte expositiva da norma está composta polo articulado, a parte final e os anexos. O articulado é a unidade básica de toda disposición normativa estando dividida neste caso en títulos, capítulos e seccións. O primeiro dos títulos consta de dous capítulos e nel recóllense disposicións axustadas ó bloque da constitucionalidade e ás competencias da Comunidade Autónoma de Galicia, tendo en conta as competencias normativas autonómicas en materia de tributos cedidos segundo a Lei orgánica 8/1980 polo que se regula o sistema de financiamento das Comunidades Autónomas de réxime común e Cidades con Estatuto de Autonomía e se modifican determinadas normas, así como as competencias en materia de tributos propios. O segundo título contempla, no seu primeiro capítulo, previsións en materia de emprego público ó abeiro da competencia autonómica de desenvolvemento lexislativo e execución en materia de réxime xurídico da Administración pública de Galicia e réxime estatutario dos funcionarios, trátase, en síntese, de modificacións da Lei 2/2015 do emprego público de Galicia e da Lei 1/2012 de medidas temporais en determinadas materias do emprego público da Comunidade Autónoma de Galicia. O seu segundo capítulo contén modificacións encamiñadas a adecuar o contido de determinados artigos do texto refundido da Lei de réxime financeiro e orzamentos de Galicia. No Capítulo III de procedemento administrativo recóllense previsións derivadas dos cambios introducidos en materia de bases do réxime xurídico das Administracións Públicas e en materia de procedemento administrativo común polas Leis 39/2015 e 40/2015. O Capítulo IV relativo a vivenda contempla unha modificación da Lei 8/2012 baseada na competencia autonómica exclusiva sobre vivenda. O seu quinto capítulo contempla medidas en materia de minería, consumo e comercio interior que son materias cuxa competencia ostenta a Comunidade Autónoma de Galicia segundo o disposto nos artigos 28.3 e 30.1 do Estatuto de autonomía. O Capítulo VI relativo a agricultura divídese en dúas seccións nas que se recollen modificación da Lei 7/2012 e 4/3015 ó abeiro das competencias exclusivas autonómicas (artigo 27, números 10 e 30 do Estatuto de Autonomía de Galicia). O Capítulo VIII versa sobre o mar e contempla previsións en materias de portos e pesca respectando os títulos competencias estatais con incidencia en ditas materias. O derradeiro capítulo deste título segundo regula aspectos relacionados cos servicios sociais con base na competencia exclusiva autonómica en materia de asistencia social e amplíase a regulación contida na Lei galega de servizos sociais. O terceiro título fala da ordenación do sistema de transporte público regular de viaxeiros. Este título recolle unha ordenación do sistema de transporte público regular de viaxeiros de Galicia, complementando á regulación do Plan de Transporte Público de Galicia da Lei 10/2016. A regulación baséase na competencia da Comunidade Autónoma sobre o transporte por estrada cuxo itinerario se desenvolva integramente no territorio galego. O cuarto título versa sobre medidas provisionais de ordenación urbanística recollendo unha regulación baseada nas competencias da Comunidade Autónoma en materia de urbanismo para os casos nos que a declaración de nulidade de todo ou en parte dun instrumento de planificación urbanística, dun Decreto ou unha sentenza non responda á realidade urbanística existente no termo municipal. Os títulos atópanse correctamente numerados con números romanos e especifican claramente o seu nome. A división por capítulos corresponde a unha causa sistemática e o seu contido é homoxéneo materialmente. No aspecto formal e visual levan un título precedido dunha numeración con números romanos. No relativo as seccións, que non se aprecian en todos os capítulos, deberán estar numerados con números arábigos en feminino e deberán levar un título o que na redacción desta lei faise de forma correcta. O articulado está composto por 92 artigos, debido a que a análise de cada un deles por separado alongaría o texto parece máis oportuno enumerar os criterios básicos para a redacción dun artigo segundo recolle o Acordo do 30 de outubro de 2014 polo que se aproban as directrices de técnica normativa. Os artigos deben levar un título ou epígrafe que indique concisamente o contido ou a materia sobre a que versan, os cales non poderán repetirse na mesma disposición. No caso que nos atinxe a estrutura é correcta xa que todos os artigos do proxecto conteñen un título e ningún deles repítese. A información dos artigos ordénase de forma lóxica no proxecto de lei, estando a idea central no primeiro parágrafo seguido das especificacións que procedan nos diferentes parágrafos subseguintes. Outra das regras esenciais para a correcta redacción dun artigo é que non deben ser excesivamente longos, o que na miña opinión non se cumpre co artigo 3 relativo as taxas xa que a súa extensión dificulta a comprensión. Tamén no artigo 3, e nos artigos 9 e 10, as táboas que inclúen poderían ter mellor cabida, na miña opinión, en diversos anexos e non no articulado. Continuando coa extensión dos artigos, é recomendable que estes non teñan máis de catro números, pero neste proxecto de lei atopámonos con artigos moito máis longos como por exemplo os artigos 50 e 68 que constan ambos de oito apartados. Os artigos foron numerados correctamente con cardinais arábigos en orde correlativa e serie única sen alterar nin corromper a numeración. Na aprobación final da lei engadiuse un artigo 18, polo que a norma pasou de ter 92 artigos a 93. Polo relativo as regras de escritura da técnica normativa o contido do artigo atópase na liña inferior ó seu título, en minúscula salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortograficamente e sen negriña, subliñado nin cursiva. As disposicións da parte final do texto recollen preceptos adicionais, relativos esencialmente a cuestións de carácter organizativo, de réxime transitorio e de modificacións puntuais doutros textos normativos, así como de derrogación expresa de determinadas disposicións. Componse de seis disposicións adicionais, dúas transitorias, tres derrogatorias e catro derradeiras. As disposicións adicionais que deben aparecer en primeiro lugar regulan os réximes xurídicos especiais que non teñan cabida no articulado, así como as excepcións a diversos artigos que pola súa natureza non teñan acomodo noutro lugar. As disposicións transitorias teñen como finalidade facilitar o tránsito ó réxime xurídico previsto pola nova regulación, así a primeira e a segunda disposicións transitorias desta norma cumpren dita función e evitan fórmulas imprecisas. As disposicións derrogatorias da norma obedecen o seu nome e derrogan o dereito vixente mediante unha redacción precisa e expresa. A cláusula xeral recollida na primeira cláusula que establece que “Quedan derrogadas as demais disposicións de igual ou inferior rango que se opoñan ao establecido na presente lei” debería atoparse na cuarta disposición posto que o que se recolle na primeira disposición carece de relación con ela e a cláusula de salvagarda debería pechar a lista. As últimas son as disposicións derradeiras que teñen como finalidade modificar o dereito vixente sempre que non sexa obxecto principal da disposición. No proxecto de lei que nos atinxe é necesaria a utilización deste mecanismo a pesar de estar composto por normas moi heteroxéneas xa que as disposicións non terían cabida en ningún dos títulos que compoñen a norma. Poderíamos excepcionar a disposición derradeira cuarta que modifica a Lei 6/2016 do solo de Galicia e podería ter cabida no Título IV porque trata dunha materia relacionada coa ordenación urbanística. Os anexos atópanse recollidos a continuación dos espazos en branco correspondentes á data e á sinatura numerados con números romanos. Na parte dispositiva, no seu articulado, deberá existir unha referencia a súa existencia, isto pódese apreciar no artigo 69 que fai referencia ó Anexo I e no artigo 71 que refire ó Anexo II. O Anexo I recolle unha relación de cofinanciamento das escolas infantís, centros de día e mantemento dos centros polo que o seu contido adecuase a súa finalidade. O Anexo II define e clasifica os servizos de transporte polo que o seu contido tamén é correcto. No proxecto de lei analizado tamén existen remisións normativas a outras normas. Para realizar unha correcta remisión normativa deberá indicarse que esta o é, precisar o seu obxecto con expresión da materia, a norma á cal remite e o seu alcance. Podemos ver un exemplo claro e correcto de remisión no artigo 26.6 que identifica de forma correcta a lei a que fai referencia, aínda que podería indicarse tamén o artigo concreto ó que fai referencia e non remitir a toda a norma. Atópanse numerosos exemplos da correcta utilización do réxime de citas no proxecto de lei no que se utilizan citas curtas e decrecentes sen prexuízo de que cando se trate de identificar preceptos a modificar poda extraerse da cita decrecente o precepto que vai soportar a modificación. A modo de exemplo de extracción do precepto da cita podemos sinalar o artigo 6 redactado do seguinte xeito: “Modifícase a alínea 2 do artigo 96 da Lei 2/2015, do 29 de abril, do emprego público de Galicia, que queda redactada como segue:”. As citas deben incluír, como no exemplo, o título completo da norma. Conclusión: O presente Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación adecúase as competencias da Comunidade autónoma de Galicia e se axusta ó bloque da constitucionalidade. Debido a que as normas diríxense á cidadanía, estas deberán redactarse nunha linguaxe culta pero accesible ó cidadán medio onde impere a claridade, a sinxeleza e a precisión á hora da súa redacción. Isto ocorre no Proxecto de lei analizado xa que é claramente comprensible. No mesmo sentido o seu articulado observa correctamente as directrices da técnica normativa pese as recomendacións realizadas. Trátase dun texto claro e preciso que utiliza un léxico asumible polo cidadán medio aínda que non é unha norma de utilización sinxela debido a inexistencia dun índice e de comprensión as veces complexa por razón da extensión excesiva dalgún dos seus artigos tal e como se expuxo na redacción deste documento.

5 - Escrito por Yolanda López Peón o 29/03/2017 14:51

A técnica normativa do presente “PROXECTO DE LEI DE MEDIDAS FISCAIS, ADMINISTRATIVAS E DE ORDENACIÓN(10/PL-000002)” será obxecto de análise neste comentario. Para poder levar a cabo a mesma, é preciso acudir ó “Acordo do Consello da Xunta de Galicia do 30 de outubro de 2014, polo que se aproban as Directrices de técnica normativa”. Resulta salientable a importancia que a calidade e claridade das disposicións normativas teñen para a súa correcta comprensión polas persoas destinatarias e para a consecución dun ordenamento rigorosamente configurado na orde formal. Neste senso, as directrices de técnica normativa que se inclúen no acordo anteriormente citado, teñen como obxectivo fundamental lograr un maior grao de achegamento ó principio constitucional de seguridade xurídica mediante a mellora da calidade técnica e lingüística das normas. Todo proxecto de lei (ao igual que o resto de disposicións) estrutúrase, con carácter xeral, nas seguintes partes: 1. Título da disposición 2. Índice (de habelo) 3. Parte expositiva ( “exposición de motivos”) 4. Parte dispositiva (na cal se inclúen o articulado, a parte final e, de ser o caso, os anexos) Ter presente a estrutura que deben seguir as disposicións é o primeiro paso para proceder a realizar unha correcta análise de técnica normativa. Deste xeito, se nos detemos na estrutura do presente proxecto de lei, comprobamos que efectivamente segue a anteriormente citada (a excepción do “índice”, do que falaremos máis adiante): 1. Título 2. Parte expositiva 3. Parte dispositiva (a cal se atopa composta por: un articulado cun total de 92 artigos, disposicións adicionais, transitorias, derrogatorias, finais e, por último, dous anexos. Unha vez que a estrutura queda delimitada, procédese ó estudo pormenorizado de cada unha das partes que a compoñen. Farase fincapé no cumprimento ou non das directrices de técnica normativa en cada unha delas. Así pois, procédese a expor detalladamente cada unha das seccións: A primeira de estas seccións é o TÍTULO. O título, como xa vimos, forma parte do texto e permite a súa identificación, interpretación e cita. Esta disposición leva por título “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. No propio título podemos facer unha diferenciación entre o inicio do mesmo, que supón a identificación do tipo de disposición (neste caso “proxecto de lei”) e o final do devandito, que fai referencia ó nome da disposición como tal, co que se indica o obxecto e contido esencial da mesma (“de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”). É preciso salientar que, despois da identificación do tipo de disposición, deixarase en branco o espazo correspondente á data. Sen embargo, no presente, o número e a data de publicación non figuran, pois trátase dun proxecto de lei que non conta con dito elemento. A redacción do título debe ser clara e concisa, sen incluírse nel descricións propias da parte dispositiva. Así mesmo, debe reflectir con exactitude e precisión a materia que se está a regular e, en canto ó nome, compre evitar o uso de siglas e abreviaturas. Todos estes criterios cúmprense, ó meu parecer, na súa totalidade. Falar de “proxecto de lei”, disposición que nos atangue, implica facer referencia ós artigos 111 e seguintes do Regulamento do Parlamento de Galicia (RPG, en adiante). Este “proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas” foi aprobado polo Consello da Xunta de Galicia o día 2 de decembro de 2016 e dátase no 3 de decembro de 2016 a súa entrada no Rexistro do Parlamento de Galicia (nº de rexistro 1969). A Mesa do Parlamento, oída a Xunta de Portavoces, na reunión celebrada o día 3 de decembro de 2016, acordou ó abeiro do disposto no artigo 111.2 do RPG, a tramitación do proxecto de lei, a súa asignación á Comisión 3ª (Economía, Facenda e Orzamentos) e a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. A tramitación de dito proxecto de lei polo Parlamento de Galicia levouse a cabo polo procedemento de urxencia, isto implica que, seguindo a previsión do artigo 111.2º RPG, os prazos terán unha duración da metade dos establecidos con carácter ordinario. A segunda sección a tratar é o ÍNDICE. De incluíse, deberá ir colocado xusto despois do título e antes da parte expositiva e incluirá, de ser o caso, as distintas divisións do texto coas súas respectivas epígrafes. Trátase dun criterio potestativo e que neste proxecto de lei non se contempla. Pese a ser un elemento cuxa inclusión queda sometida a elección, é preciso matizar que no suposto de disposicións de gran complexidade e amplitude (como é o caso) resulta axeitada a súa inserción no texto. Por este motivo, a ausencia do índice na presente disposición resulta reprochable. Seguidamente, procédese a analizar a terceira das seccións en que se estrutura o proxecto de lei, e que non é outra que a PARTE EXPOSITIVA, que se denominará “EXPOSICIÓN DE MOTIVOS” e será este o xeito de inserila no texto. A citada expresión, tal e como podemos observar no proxecto de lei, deberá colocarse de forma centrada e escrita en letras maiúsculas. A función desta parte expositiva é a de describir o contido da disposición, indicando o seu obxecto e finalidade, así como tamén os seus antecedentes e as competencias e habilitacións en cuxo exercicio se dita. O contido da disposición, ademais, poderá resumirse sucintamente co fin de lograr unha mellor comprensión. No presente proxecto, este resumo obviase, aínda que dende unha perspectiva obxectiva non estaría demais a súa inclusión no texto. A parte expositiva non necesariamente terá que ser extensa, salvo que a complexidade do contido o solicite. Esta poderá figurar dividida en partes, e cada unha de esas partes diferenciarase mediante a súa identificación con números romanos centrados no texto. No caso que nos compete, distinguimos dúas partes, debidamente sinaladas mediante ”I e II”. A primeira parte (I) fai referencia ó obxecto e fin desta disposición. Trátase dunha Lei de Acompañamento, que se configura co rango de “lei ordinaria” e que, como ben precisou o TC, non debe integrarse nas Leis anuais de Orzamentos Xerais senón en Leis específicas. Este proxecto de lei confórmano un conxunto de medidas de natureza tributaria (así como tamén outras de carácter e organización administrativa) cuxo fin é a súa contribución para a consecución de determinados obxectivos de orientación plurianual perseguidos pola comunidade a través da execución orzamentaria. Por outra banda, a segunda parte (II) fai mención, de xeito resumido e esquemático, dos contidos abordados e dos diferentes apartados que conforman este proxecto de lei. Seguidamente, e para rematar co estudo desta sección, compre subliñar a ausencia de dous criterios (sendo o primeiro deles potestativo). Así, o primeiro de estes criterios é o referido á ausencia da alusión ao ditame do Consello Consultivo de Galicia (art. 11.5 da Lei 3/2014, do 24 de abril, do Consello Consultivo de Galicia). O segundo é o relativo ó peche do parágrafo, no que debería figurar, tras unha coma e na liña inferior, a palabra “Dispoño” seguida de dous puntos, centrada e con maiúsculas. Trala parte expositiva, atopamos a PARTE DISPOSITIVA formada polo articulado (no caso, 92 artigos), a parte final e os anexos e cuxo contido detallamos a continuación: 1. Título I sobre “medidas fiscais”. Componse de dous capítulos, relativos o primeiro aos tributos cedidos e o segundo aos tributos propios. 2. Título II sobre “medidas administrativas”. Consta de nove capítulos, dedicados, respectivamente, a función pública, medidas financeiras, procedemento administrativo, economía e industria, agricultura, innovación, mar e servizos sociais. 3. Título III sobre”ordenación do sistema de transporte público de viaxeiros”. Consta de catro capítulos dedicados, respectivamente, ó obxecto e réxime de competencias, transporte público regular de uso xeral, integración e coordinación de servizos nunha rede de transporte integrada e ó réxime económico e tarifario dos servizos de transporte. 4. Título IV sobre “medidas provisionais de ordenación urbanística”. Está composto de dous capítulos: o primeiro dedicado as disposicións xerais e o segundo ao procedemento de aprobación do instrumento de planificación. 5. Disposicións adicionais (6) 6. Disposicións transitorias (2) 7. Disposicións derrogatorias (3) 8. Disposicións derradeiras (5) 9. Anexo I 10. Anexo II Procédese a detallar a primeira parte: o ARTICULADO. O articulado pode presentar diversas divisións (dependendo da amplitude e complexidade do texto), pero no caso concreto, a liña de división a seguir limítase a: títulos, capítulos e seccións. Un dos criterios esixidos no “Acordo do 30 de outubro de 2014” é que os títulos deberán ir numerados con números romanos e, ademais, terá que figurar o nome ou título en cada un deles (esixencia respectada na súa totalidade no proxecto de lei obxecto de análise). No relativo aos capítulos, non resulta obrigada a división en capítulos, senón que se debe simplemente a unha xustificación meramente sistemática (pero, de facerse a devandita división, como é o caso, o procedemento segue a mesma liña que os títulos: numeración romana e nome ou título). O contido dos capítulos deberá ser materialmente homoxéneo e, como podemos observar no presente proxecto, cada un dos capítulos no que se divide, as materias reguladas cumpren esta esixencia. No que respecta ás seccións, estas exprésanse en maiúsculas seguido do título de cada unha. Podemos atopar algúns exemplos no texto, como é o caso do título II, capítulo II, “SECCIÓN PRIMEIRA Tesoro”. Por último, e con relación ós criterios básicos de redacción dun artigo, debemos ter en conta un principio básico: “cada artigo, un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, unha idea”. Os artigos deben numerarse con cardinais arábigos, dende o 1 ata o que corresponda, en orde correlativa, sen alterar nin interromper a numeración. Ademais, o título ou epígrafe de cada un dos artigos indicarán, dun xeito conciso, o contido ou materia á que se refiren. As devanditas directrices de técnica normativa, relativas ó articulado, séguense, dende o meu punto de vista, na súa totalidade. Sen embargo, existen outras recomendacións, cuxa ausencia provoca no lector certa dificultade de comprensión; é o caso dos artigos excesivamente longos ou aqueles que superen a subdivisión en máis de catro números. A “regra xeral”, por dicilo dalgún xeito, establece que cada un dos artigos do que se compón o texto non pode ser excesivamente longo; xa que no suposto de que os artigos sexan especialmente complexos, estes deberán conter unha división en números. Se nos detemos no texto, atopamos algúns exemplos, como é o caso do artigo 3, no que non se respecta este criterio. O mesmo ocorre coa subdivisión dos artigos, non é conveniente que sexan máis de catro números e, no caso de ser necesarios máis, sería adecuada a súa transformación en novos artigos. Con respecto a isto, tamén salientamos algúns exemplos nos que non se cumpre a regra mencionada, como o artigo 68, que se atopa composto por oito números. Unha vez rematado o articulado, detémonos na PARTE FINAL que, como precisamos con anterioridade, componse de disposicións adicionais, transitorias, derrogatorias e derradeiras. É de relevo recordar que, na elaboración das disposicións da parte final teranse en conta os seguintes criterios: o contido transitorio debe prevalecer sobre os demais, o contido derrogatorio prevalece sobre o final e o adicional e, por último, o contido final prevalece sobre o adicional. As disposicións adicionais regulan os réximes xurídicos especiais que non poidan regularse no articulado, así como tamén as excepcións, dispensas e reservas á aplicación da norma. As disposicións transitorias teñen como finalidade facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación e, deberase en todo caso, evitar fórmulas vagas e imprecisas. Ata este punto, as disposicións da presente norma cumpren o seu cometido e atópanse formuladas correctamente. As disposicións derrogatorias conterán unicamente as cláusulas de derrogación do dereito vixente dun xeito expreso e preciso. No que respecta a estas últimas disposicións, compre salientar un matiz relativo á orde coa que se recollen. A cláusula formulada na última liña da primeira das disposicións derrogatorias “Quedan derrogadas as demais disposicións de igual ou superior rango que se opoñan ao establecido na presente lei” debería situarse ó final a modo de cláusula xeral e como peche da lista. Por último, e para rematar coa parte final do texto, debemos mencionar as disposicións derradeiras. Estas deben incluír, por orde: os preceptos que modifiquen o dereito vixente, as cláusulas de salvagarda do rango de certas disposicións, as regras de supletoriedade, incorporación do Dereito Comunitario, as autorizacións e mandatos dirixidos á produción de normas xurídicas así como tamén as regras sobre a entrada en vigor da norma. Respectase na súa maioría a devandita orde, aínda que con certas excepcións, como é o caso da cláusula de salvagarda A continuación da parte final, atopamos os ANEXOS. O presente texto consta, concretamente, de dous. O primeiro deles (anexo I) relativo ó réxime de cofinanciamento para escolas infantís e centros de día xestionados a través do Consorcio Galego de Servizo de Igualdade e Benestar. O segundo (Anexo II) relativo ás definicións e clasificación dos servizos de transporte. Ambos, titulados coa denominación que fai referencia ó seu contido respectivo e numerados con números romanos. Cada un dos anexos atópase subdividido en partes e, precisamente neste punto, chama a atención un pequeno detalle que é o seguinte: mentres que no anexo I as subdivisións aparecen coa numeración romana, no anexo II óptase pola de ordinais arábigos. Polo que respecta os anexos e xa como broche final, é importante destacar as remisións normativas, xa que na parte dispositiva da norma haberá sempre unha referencia clara e expresa ó anexo ou anexos. No presente texto atópanse numerosas referencias, como é o caso do artigo 69 que remite ó anexo I, por citar algún a modo de exemplo. Como CONCLUSIÓN final desta análise de técnica normativa do “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”, sinalar que, tras todo o exposto anteriormente, cúmprense en gran medida as directrices previstas no “Acordo do 30 de outubro de 2014”. Ademais, considerando que será a cidadanía a destinataria do presente texto normativo, o coidado da linguaxe é fundamental . Neste senso, a redacción que presenta é clara, sinxela e precisa, mediante o emprego dunha linguaxe culta, pero que resulta accesible á comprensión do cidadán medio.

6 - Escrito por Rebeca López Segade o 30/03/2017 16:13

Opinión sobre a técnica normativa do Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. O presente Proxecto de lei ten como obxeto as medidas fiscais, administrativas e de ordenación que se formula como complementaria á Lei de orzamentos Xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. Os proxectos de lei estructúraanse nas seguintes partes: título da disposición, parte expositiva (que se denomina exposición de motivos, neste caso) e parte dispositiva. Concretamente neste Proyecto de lei podemos observar a seguinte estructura: título da disposición, exposición de motivos, unha parte dispositiva composta por un total de 92 artigos, disposicións adiccionais, transitorias, derogatorias e finais e, en último lugar, esta disposición conta tamén con dous anexos. A continuación procédese a analizar concretamente, a estructura do Proxecto de lei. En primer lugar, se ten que iniciar sempre coa identificación do tipo de disposición e como podemos observar o presente proxecto leva por título “Proyecto de ley de medidas fiscais, administrativas e de ordenación" o que permite a súa clara identificación. Asimesmo, o título tamén nos permite identificar o tipo de disposición de que se trata e, concretamente, estamos ante un proxecto de lei, o que quere decir que a iniciativa lexislativa lle corresponde ó Consello da Xunta e, trala aprobación do texto definitivo polo Consello o día 2 de decembro do 2016, remitiuse ó Parlamento, momento a raíz do cal pasou a ser denominado como "proxecto de lei" o 3 de decembro do 2016. Tras a identificación da disposición sitúase o nome o cal, formando tamén parte do título, indicará o obxecto da disposición e o seu contido esencial permitindo facermos unha idea do seu contido. Reflectindo con exactitude e precisión a materia regulada e evitando que importantes aspectos que son obxecto de regulación non teñan reflexo nel. A claridade do nome deste proyecto de lei é evidente non podendo, dende o meu punto de vista, subliñar coa mesma forza o seu carácter conciso. Mencionar tamén que ao non estaren analizando unha disposición de gran complexidade e amplitude non é necesario incluír un índice despois do título e antes da parte expositiva, por iso neste proyecto a súa ausencia non merece reproche algún. Nos proxectos de lei, como mencionamos con anterioridade, a súa parte expositiva denomínase “exposición de motivos” e débese inserir así no texto correspondente a cal está ben inserida no noso texto, de maneira centrada e escrita con letras maiúsculas. Neste punto, cabe mencionar que non debe confundirse a parte expositiva coa memoria xustificativa pois na primeira deberanse destacar os aspectos máis relevantes da tramitación, mentres que na memoria debe recoller unha análise máis ampla da regulación normativa. No presente texto a exposición de motivos atópase dividido en dous apartados identificados con numeros romanos. Por un lado, na primerira parte da exposición de motivos presenta a disposición ante a cal nos atopamos, trátase dunha lei de acompañamento que complementa, neste caso, a la Lei de Presupostos Xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. Por outra parte, a segunda parte, fai referencia a estructura da norma, as diferentes medidas fiscais, as principais modificacións introducidas e as disposición coas que conta o proxecto de lei. Por último, o párágrafo pecharase cunha coma e, en liña inferior, colocarse, centrada e con minúsculas, a palabra “DISPOÑO”, seguida de dos puntos, pero neste caso non se produce. A parte dispositiva componse do texto de articulado que nesta proposta consta de noventa e dous artigos, a parte final e os anexos. O artigo é a unidade básica de toda disposición normativa, polo que esta división debe aparecer sempre nas disposicións normativas, calquera que sexa a extensión do texto. O articulado poderase dividir en: Libros. Títulos. Capítulos. Seccións. Subseccións. De este xeito, este proxecto de lei, emprega a seguinte división: Título I formado por dous capítulos onde se recollen as disposicións axustadas ó bloque da constitucionalidade e ás competencias da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de tributos cedidos en virtud da Lei Orgánica 8/1980 e da Ley 22/2009. Título II formado por nove capítulos. Neste Título se recollen as previsións en materia de emprego público. Título III formado por catro capítulos, trata da ordenación do sistema de transporte público regular de viaxeiros. Título IV formado por dous capítulos que versa sobre medidas provisionais de ordenación urbanística. Respecto á estrutura dos capítulos estes deben ser numerados con números romanos e levar un título, requisitos que se cumpren de forma correcta. No relativo as seccións, numéranse con números arábigos en feminino e deberán levar un título, polo que neste proxecto de lei está escrito de forma correcta. Seguindo a orde de divisións atopamos as subseccións, as cales son potestativas, cando regulen aspectos que admitan unaha clara diferenciación dentro do conxundo e neste caso non contamos con ningunha. Os criterios orientadores básicos na redacción dun artigo son os seguintes: cada artigo, un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, una idea. A información dos artigos ordénase de forma lóxica, isto é, a idea central indícase nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios para expresar as especificacións que procedan. Do mesmo modo o artigo constitúe unha unidade de sentido completa, de maneira que para comprendelo non é necesario recorrer ó artigo anterior nin ó posterior. Dótanse de contido normativo, obviando motivacións ou explicacións cuxo lugar axeitado é a parte expositiva da disposición. Tampouco contan desexos, intencións, declaracións nin formulacións innecesarias ou carentes de sentido. Os artigos numéranse con cardinais arábigos, dende o 1 ata o 92, en orde correlativa e serie única, sen alterar nin interromper a numeración en ningún caso. Os artigos levan un título ou epígrafe que indica concisamente o contido ou a materia á que se refiren. O contido do artigo ponse na liña inferior ó seu título, en minúscula, salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortograficamente, sen grosa, nin subliñado nin cursiva. Outra regra é que os artigos non deben ser excesivamente longos; cada artigo debe conter un precepto, un mandato, unha instrución ou unha regra, ou máis dun/dunha, sempre que respondan a unha mesa unidade temática. Sen embargo, isto con carácter xeral respétase, aínda que atopamos certas excepcións, como a do artigo 3, que consta dun total de 43 páxinas. Do mesmo modo, non é conveniente que os artigos teñan máis de catro números, xa que o exceso de subdivisións dificulta a comprensión; sen embargo, neste proxecto de lei, atopámonos con varios artigos que non cumpren esta regra, como o artigo 27 ou 68, composto por sete e oito números respectivamente. Entrando na parte final, ésta poderá dividirse nas seguintes clases de disposicións e nesta orde, que de deberá respetar sempre e que este proxecto de lei respeta. Así, podemos observar que dispón de: Seis disposicións adicionais. Éstas deberán regular: os réximes xurídicos especiais que non poidan situarse no articulado; as excepcións, dispensas e reservas á aplicación da norma o de algún dos seus preceptos cando non sexa posible ou adecuado regular no articulado; os mandatos e autorizacións on dirixidos á producción de normas xurídicas, e finalmente os preceptos residuais. Dous disposicións transitorias. Teñen como finalidade facilitar ó tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación. A primerira indica o momento de entrada en vigor da norma para o persoal funcionario que ocupe os postos de letrado no Consello Consultivo de Galicia e a segunda atribúe á persoa titular da Consellería de Facenda as mesmas funcións que que ao titular da Conselleria de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza en relación á Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia. Tres disposicións derrogatorias. Conterán únicamente as cláusulas de derrogación do dereito vixente, que deberán ser precisas e expresas, evitando que sobrevivan no ordenamento xurídico diversas normas co mesmo ámbito de aplicación. Así, atopamos recollida a cláusula xeral que dispón “quedan derrogadas as demais disposicións de igual ou inferior rango que se opoñan ao establecido nesta lei”. Sen embargo creemos que neste punto a cláusula debería estar incluída nunha cuarta disposición ya que non garda relación con parágrafos primeiros e debe de situarse en último término, a modo de peche. Cinco disposicións derradeiras. Inclúen os preceptos que modifican o dereito vixente cando a modificación non sexa obxecto principal da disposición. Neste proxecto de lei que estamos a analizar consideramos que é necesario utilizar este mecanismo, dado que as tres primerias disposicións non terían cabida en ningún dos títulos que conforman a norma, mentres que a Disposición derradeira cuarta tendría que incluírse dentro do Título IV xa que modifica a Lei 2/2016, do 10 de febreiro do Solo de Galicia, tratándose así dunha materia relacionada coa ordenación urbanística. Este proxecto de lei tamén consta de dous anexos, estes figuraran a continuación dos espazos en branco correspondentes á data e á sinatura e ir numerados con números romanos, así como ir titulados coa denominación que faga referencia ao seu contido respectivo como é o caso. Ademais na parte dispositiva da norma haberá sempre una referencia clara e expresa aos anexos, de feito atopamos tal referencia no artigo 69 ao Anexo I e no artigo 71 ao Anexo II. O Anexo I recolle o cofinanciamento das escolas infantís e centros de día e os conceptos incluídos no mantenemento dos centros, mentres que o Anexo II expón unhas definicións e clasificacións dos servizos de transporte, polo que podemos concluír que en relación co contido deben integrarse na disposición como anexos. Neste traballo cabe facer unha referencia á remisión normativa que prodúcese cando unha disposición se refire a outra de modo que o contido desta última deba considerarse parte integrante dos preceptos incluídos na primeira. Un claro exemplo o podemos atopar no artigo 27.6 deste proxecto, o cal emprega a expresión correcta “sen prexuízo do disposto...” facendo referencia máis tarde a lei a que se refire de forma concreta. Finalmente, destacar que con carácter xeral deberase utilizar a cita curta e decrecente, respectando a forma en que estea numerado o artigo, coa seguinte orde: número do artigo, número da división e, de ser o caso, a alínea ou parágrafo de que se trate. Neste texto podemos atopar numerosos exemplos traendo a colación o atopado no artigo 6 onde se expón “Modifícase a alínea 2 do artigo 96 da Lei 2/2015, do 29 de abril, do Emprego Público de Galicia...”. Da mesma forma a cita debe incluír o título completo da norma como observamos no artigo anteriormente citado. Concluio indicando que do examen conxunto dos criterios de técnica normativa recollidos no Acordo do 30 de outubro de 2014, polo que se aproban as directrices de técnica normativa, en relación co presente Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación, considero que en boa medida respétanse as directrices da mesma.

7 - Escrito por Alberto Ben Lago o 06/04/2017 10:44

O seguinte escrito trata de contrastar, partindo dos canons de técnica normativa, a adecuación do Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación (10/PL-000002) complementario á Lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. Case a modo de prólogo, cabe resaltar os esforzos que institucións como el Parlamento de Galicia están investir en implantar medidas de transparencia e participación cidadá tales como o proxecto Lexisla con Nós, englobado na Lei 7/2015, do 7 de agosto, de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Tales iniciativas, revisten a nosa democracia dunha maior sinceridade e posibilitan, a través da publicidade electrónica das normas, acceder a un feedback que permite axustar o dereito creado nesta casa ás necesidades de quen ao fin ao cabo son soberanos a través dos seus representantes, a cidadanía galega. Todo en favor da seguridade xurídica, resaltada como de vital importancia polo Tribunal Constitucional (STC 179/1989 e 151/1994), e fin último que constitúe o fondo desta revisión. Como marco normativo, servirémonos da xa aludida Construción Española, dos principios de boa regulación recollidos na Lei 39/2015 sobre Procedemento administrativo común das Administracións Públicas (art. 129) e tamén no Acordo de 30 de outubro de 2014 da Xunta de Galicia polo que se aproban as directrices de técnica normativa. O estudo realizarase dende un punto de vista formal e material imitando a estrutura do derradeiro texto, nesta orde: estrutura xeral, primeira parte (título, índice, exposición de motivos) corpo expositivo (articulado) e parte final (disposicións adicionais, derrogatorias e finais). Sen embargo, é necesario realizar un aparte para explicar un aspecto de especial impacto na técnica empregada con esta lei, a súa natureza como lei de Acompañamento. Coa expresión “Lei de acompañamento” pretendese facer referencia a un conxunto de normas con rango de lei que, con periodicidade anual, son aprobadas nunha tramitación parlamentaria en paralelo á da lei anual de orzamentos. No seu articulado recóllense unha serie de medidas referentes a aspectos tributarios, de xestión económica e de acción administrativa especialmente sensibles ás rápidas transformacións que sofre o seu ámbito de aplicación. Trátase dunha solución para axustar simultaneamente distintas partes do ordenamento xurídico a unha realidade que cambia moi rapidamente, a do Sector Público. Esta práctica lexislativa xurdiu a consecuencia do endurecemento da doutrina constitucional en relación co disposto no artigo 134 da constitución, en canto aos límites materiais das leis anuais de orzamentos xerais do Estado. O Tribunal Constitucional en sentencias como a 76/1992, de 14 de maio declararía inconstitucionais normas que saían do contido mínimo taxado para a Lei de orzamentos, sendo necesario así realizar estes cambios nunha lexislación separada. Isto levantou dende o principio moitas críticas acerca do dubidoso respeto que este tipo de normas gardaban cara a seguridade xurídica e a técnica normativa ao regularen un contido tan heteroxéneo. Como todo en dereito, a súa figura foi sendo pulida con máis e máis xurisprudencia, o cal danos pé para este modesto estudo da súa u técnica normativa. En primeiro lugar deberemos centrarnos na súa ESTRUTURA GLOBAL, taxada polo Acordo, a cal respeta adecuadamente. Título da disposición, parte expositiva ou “exposición de motivos”, parte dispositiva (92 artigos), disposicións adicionais, transitorias, derrogatorias, finais e dous anexos. O contido da disposición deberá ter unha orde lóxica que outorgue claridade ó texto e facilite a identificación de cada un dos seus preceptos, xa que a simplicidade e a orde son as mellores axudas á hora de redactar as normas lexislativas. Seguindo estas máximas avanzaremos por cada un destes apartados revisando se cumpren ou non os principios antes ditados. Incrementando os aumentos sobre a PRIMEIRA PARTE atopamos O TITULO: “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”; o cal dará paso a múltiples cuestións. En primeiro lugar, o título amosa unha claridade e concisión adecuada ao indicar o obxecto da disposición e o seu contido esencial, de xeito que permita facerse unha idea deste, citalo, e diferencialo do de calquera outra disposición. O título iníciase sempre coa identificación do tipo de disposición (“Proxecto de Lei”), aludindo á súa especial tramitación . Neste caso, o Consello da Xunta ten a competencia de incoar o proceso lexislativo creando un “anteproxecto de lei”, posterior “proxecto de lei” de ser aprobado polo mesmo o texto definitivo para a súa remisión ó Parlamento. Alí, será tramitado seguindo o procedemento de urxencia, que reduce á metade os prazos ordinarios. No seu iter podemos ver que foi aprobado polo Consello da Xunta de Galicia o día 2 de decembro de 2016, que tivo entrada no Rexistro do Parlamento de Galicia o día 3 de decembro de 2016 (nº de rexistro 1969). A Mesa do Parlamento, oída a Xunta de Portavoces, en reunión do día 3 de decembro de 2016, acordou a tramitación do proxecto de lei, a súa asignación á Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, e o cumprimento da obriga da súa publicidade no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia co titulo que podemos apreciar (artigo 111.2 do Regulamento). Todo correcto. Despois de identificar a categoría normativa (PL) veñen dadas as palabras de máis carga significativa, as máis importantes, aquelas que condensan toda a información da disposición, neste caso: “medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. Esta é una breve chamada de atención a finalidade da disposición e o seu contido esencial. A continuación, e maila que que non se trata dunha mácula, xa que a súa inclusión non é preceptiva, consideraría recomendable a inclusión dun ÍNDICE. Requerido tanto pola lonxitude do articulado como pola complexidade do seu contido, o cal non resulta intuitivo para ninguén non afeito á materia, este facilitaría o rápido manexo da norma facilitando ademais a cohesión de todos os seus preceptos. Non se pode ter unha visión global se non se brinda un esquema cunha maior perspectiva. Para rematar coa parte inicial, atopámonos coa EXPOSICIÓN DE MOTIVOS. Nos aspectos formais de técnica normativa, non presenta problema algún. O seu encabezamento está rubricado de forma clara, central e con maiúsculas , namentres que cada un dos seus apartados ordénanse central mente con numeración romana. Dado que se trata dun texto complexo, resultou unha decisión acertada a subdivisión temática do mesmo. O primeiro apartado explica a natureza desta disposición, Lei de acompañamento que completa á Lei de Orzamentos Xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. O segundo pola súa parte fai un breve do contido de cada Capítulo e Sección que seguirán a esta exposición en paralelo á estrutura da norma, nomeándose os títulos nos que se divide e as principais modificacións, como podemos apreciar por exemplo no título da sección terceira do capítulo adicado ao procedemento administrativo “Adecuación normativa”. Tamén se sinalan as disposición coas que conta o proxecto de lei: seis disposicións adicionais, tres derrogatorias e cinco finais. Para rematar, alúdese ao ditame do Consello Consultivo de Galicia e á deliberación previa do Consello da Xunta. Aquí atopamos un erro de técnica normativa, xa que como introdutor da parte expositiva da norma deberíamos atopar a la palabra “DISPOÑO”, centrada e con maiúsculas, seguida de dous puntos, cousa que non se cumpre neste caso. Pasando ao corpo expositivo da norma, comezamos o exame do articulado cos criterios orientadores básicos na redacción dun artigo: cada artigo, un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, una idea. O obxectivo co articulado é acadar un contido coherente que se desenvolva de xeral a particular, de abstracto a concreto, de normal a excepcional, de substantivo a procesual; de maneira paulatina. Deste modo, o articulado adopta estruturarse nun bloque normativo, un procesual, parte final e anexos. Neste caso, debido á a natureza da Lei de acompañamento ento, a cal se limita a modificar preceptos de leis heteroxéneas máis que a aportar novo contido normativo, desprendese do esquema o apartado procesual. Materialmente, a información dos artigos ordenarase de forma lóxica, isto é, a idea central indicarase nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios para expresar as especificacións, cousa que se respeta ao longo de toda a norma aínda que, como dixemos, a ausencia dun índice dificulta a súa cohesión. O artigo, como unha unha unidade de sentido completa, non debe necesitar a lectura do artigo anterior nin do posterior para a súa comprensión. Deben dotarse de contido normativo, obviando motivacións ou explicacións cuxo lugar axeitado é a parte expositiva da disposición. Así, non conteñen, intencións, declaracións nin formulacións innecesarias ou carentes de sentido. Xa na parte puramente formal, os títulos atópanse correctamente numerados con números romanos e especifican claramente o seu nome. A división por capítulos ten un contido homoxéneo e un aspecto formal correcto, encabezados por un título precedido de numeración romana. En canto ás seccións, están numeradas con números arábigos en feminino e levan un título concreto. Os artigos, pola súa banda, veñen numerados con cardinais arábigos, dende o 1 ata o 92 , en orde correlativa e serie única, sen alterar nin interromper a numeración en ningún caso. Debemos sinalar a adición no texto definitivo dun novo artigo, o 18, elevando o número de preceptos a 93. No referente á rúbrica, deberán levar e levan un título ou epígrafe que indique concisamente o contido ou a materia á que se refiren. Non incorrendo o mesmo título ou epígrafe en distintos artigos dunha mesma disposición. Tamén é importante a subdivisión dos números, o texto tamén respeta o principio de descomposición en liñas sinaladas con letras minúsculas, ordenadas alfabeticamente a partir do «a» e seguidas do signo de paréntese posterior. Todo parece correcto, sen embargo existe un exemplo farragoso de por si, o artigo número 3, cunha extensión máis que excesiva. Os artigos non deben ser excesivamente longos. Cada un debe conter un mandato, unha instrución ou unha regra, ou máis, sempre que respondan a unha mesma unidade temática. No suposto de especial complexidade , para regular aspectos que se deban diferenciar con precisión, deben dividirse en números (exemplo do artigo 26). Non é conveniente que os artigos teñan máis de catro números (exemplo do artigo 68), xa que o exceso de subdivisións dificulta a comprensión, polo que resulta máis adecuado transformalas en novos artigos. Queda por expoñer a situación da PARTE FINAL DA NORMA, onde se recollen cuestións de carácter organizativo, disposicións que axudan á transición entre unha norma e outra e a derrogación expresa de certas normas ou de parte das mesmas. De acordo con este contido, atópase estruturada da seguinte maneira: seis disposicións adicionais, dous disposicións transitorias, tres disposicións derrogatorias e cinco disposicións finais. As disposicións adicionais regulan, entre outros aspectos, os réximes xurídicos especiais que non encaixen plenamente no articulado como tal, por exemplo, excepcións, dispensas e reservas á aplicación da norma ou dalgún dos seus preceptos. As disposicións transitorias teñen como finalidade facilitar o tránsito ó réxime xurídico previsto pola nova regulación, cumprindo neste caso dita función. As disposicións derrogatorias conteñen, como o seu propio nome indica, as cláusulas de derrogación do dereito vixente, debendo ser precisas e expresas, evitando choques ou superposicións entre normas co mesmo ámbito de aplicación. As disposicións derradeiras, por último imos, teñen como finalidade modificar o dereito vixente sempre que non sexa obxecto principal da disposición. Formalmente estes anexos están adecuadamente posicionados ordenadamente segundo numeración romana, rubricados e dispostos tras o espazos en branco regulamentarios, data e firma. No ámbito material, o seu contido se presenta correcto, mais existen detalles mellorables. Táboas como as dos artigos 9 e 10 ou contido como o do artigo 3, deberían estar en anexos aos que se derivase mediante referencia no articulado. A colación destas correccións e antes de concluír, é importante sinalar como se segue o Acordo á hora de citar outros corpos normativos, punto crucial en relación coa súa natureza “de acompañamento”, ao ter que lidar e modificar unha gran variedade de textos, aos que hai que facer referencia. As citas deben incluír o título completo da norma como se aprecia por exemplo e así se repite ao longo de toda a peza. Con todo o exposto, gustaríame concluír que o presente Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación adecúase as competencias da Comunidade autónoma de Galicia é axustado a dereito. Demostrouse que partindo desde o análise constitucional e pasando polo tamiz da técnica normativa, o texto superou os estándares establecidos resultando nunha norma alcanzable para o cidadán á vez que técnica e cun rexistro adecuado. Animo aos responsables a revisar as recomendación expostas, en especial as referentes ao índice e ao contido do artigo 3, para pulir aínda máis a súa correcta compresión e permitir así que pouco a pouco o proceso lexislativo sexa perfeccionado entre todos, fontes e receptores do dereito.

8 - Escrito por Laura Vázquez González o 22/04/2017 12:56

El objeto de estudio de este trabajo es la técnica normativa empleada en el proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación (10/PL-000002). La estructura del proyecto de ley (10/PL-0000001) es la siguiente: - Título de la disposición - Exposición de motivos - Articulado: Consta de Título I (dos capítulos), título II (tres capítulos), título III (dos capítulos), título IV, título V (dos capítulos), título VI. 92 artículos en total. - 6 disposiciones adicionales - 2 disposiciones transitorias - 3 disposiciones derogatorias - 5 disposiciones finales - 2 anexos El título de la disposición es Proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación, es un título claro y preciso que nos va a permitir, en primer lugar, identificar la norma con facilidad, que se trata en este caso de un Proyecto de ley, por lo que la iniciativa legislativa le corresponde al Consello da Xunta que, tras la aprobación del texto definitivo el 2 de diciembre de 2016, lo remitió al Parlamento, donde empezó a denominarse proyecto el 3 de diciembre de 2016.  En segundo lugar, nos dice cuál va a ser la materia objeto de regulación. La norma tiene una extensión razonable con respecto a la materia objeto de regulación, y por ello el índice no sería necesario. En segundo lugar, vamos a analizar la exposición de motivos que aparece centrada y en mayúsculas, y cuyo objetivo es describir el contenido de la disposición, concretando el objeto y finalidad de la misma. Aparece numerada en números romanos, el número I establece que la norma es una ley de acompañamiento, es decir, es un conjunto de normas con rango de ley que son aprobadas anualmente en una tramitación parlamentaria que va de forma paralela a la ley anual de presupuestos. Dicha norma trata una serie de medidas fiscales, tributarias y administrativas con el fin de alcanzar los objetivos que pretende la Comunidad mediante la ejecución presupuestaria. El número II determina la estructura de la disposición, haciendo un breve resumen del contenido de cada capítulo y sección, mencionando las principales modificaciones introducidas. En último lugar, alude a la deliberación del Consello da Xunta, y se cierra el párrafo de forma incorrecta, puesto que debería figurar la palabra “dispongo” seguida de dos puntos, y no se hace en este caso de tal forma. Siguiendo por el articulado, se estructura en cuatro títulos: título I de medidas fiscales, dividido a su vez en dos capítulos, uno de tributos cedidos y el otro de tributos propios. El Título II de medidas administrativas consta de nueves capítulos: función pública, régimen financiero, procedimiento administrativo, economía e industria, agricultura, innovación, mar y servicios sociales. El Título III de la ordenación del sistema de transporte público regular de viajeros, dividido en cuatro capítulos: objeto y régimen de competencias, transporte público regular de uso general, integración y coordinación de servicios en una red de transporte integrada y al régimen económico y tarifario de los servicios de transporte. El Título IV de medidas provisionales de ordenación urbanística (a pesar de que en la exposición de motivos se habla de normas con vocación de permanencia), formado por dos capítulos: disposiciones generales y procedimiento de aprobación del instrumento de planificación. Los capítulos se separan de forma numerada, con números romanos y se titulan. Como cada capítulo regula una materia concreta el contenido es materialmente homogéneo. Los artículos deben recoger el contenido, evitando las motivaciones o explicaciones, para facilitar la comprensión del mismo. Además, los artículos también tienen un título, para precisar la materia que regulará. Se debe de evitar que el artículo sea excesivamente largo, a pesar de que pueda darse el caso de que algunos artículos traten materias complejas que requieran mayor extensión, si bien deben ir ordenados y numerados. Este proyecto contiene algún artículo excesivamente denso, como puede ser el artículo 64. En cuanto a lo que a las disposiciones adicionales respecta, recogen preceptos que tienen un fin organizativo, por lo que están correctamente situados. Regulan excepciones, dispensas y reservas, es decir, regímenes jurídicos especiales. En este caso, la tercera disposición adicional se centra en el ámbito temporal, por lo que quizás debería de estar incluida como disposición transitoria. Las disposiciones transitorias regulan los posibles problemas de tránsito que pueda dar la nueva regulación. Las disposiciones derogatorias son precisas y expresas, pues deben evitar que existan varias normas con el mismo ámbito de aplicación. Respecto a la cláusula de salvaguarda recogida en la primera, debería de aparecer al final. Además, las disposiciones derogatorias deberían de seguir orden cronológico. Por último, respecto a los anexos, en el Anexo I se utilizan números romanos, mientras que en el Anexo II se utilizan números cardinales arábigos. Deberían recoger las tablas y gráficos que se recogen en el articulado. Por tanto, las leyes de acompañamiento tienen un objeto perfectamente delimitado en el momento de presentación del proyecto y en este caso se cumple con la técnica normativa.

9 - Escrito por Alexandre García Guijo o 26/04/2017 13:19

De nuevo, nos encontramos ante un artículo-opinión que consistirá fundamentalmente en un análisis objetivo de la técnica normativa empleada en el Proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación (10/PL-000002) complementario a la Ley de presupuestos generales de la Comunidad Autónoma de Galicia para el año 2017. Antes de comenzar con el anunciado análisis debemos preguntarnos el porqué de la existencia del presente Proyecto de Ley. Como sabemos, los Presupuestos Generales requieren para su completa aplicación la adopción de diferentes medidas, que son de naturaleza diversa. Por un lado, unas de carácter exclusivamente ejecutiva, mientras que otras tendrán carácter normativo, que por su naturaleza deben adoptar rango de Ley, y que como precisó el Tribunal Constitucional, no deben integrarse en las Leyes anuales de Presupuestos Generales, sino en Leyes específicas. Es ahí donde encontraríamos la justificación de la existencia de presente Proyecto de Ley. Como viene siendo de forma recurrente, un análisis de técnica normativa no debe ser realizado únicamente atendiendo a los deseos y arbitrio del sujeto analista, sino que debe respetar y guiarse por todo aquello dispuesto en Acuerdo de 30 de octubre de 2014, del Consello de la Xunta de Galicia, por el que se aprueban las Directrices de técnica normativa. Nuevamente, y como ha ocurrido en anteriores análisis (tanto propios como ajenos), resulta imperioso mencionar cuál es la realidad jurídica y social a la que responde el mentado Acuerdo, no siendo otra que la importancia que la calidad y claridad de las disposiciones normativas deben tener para su correcta comprensión por las personas destinatarias y para la consecución de un ordenamiento rigurosamente configurado en el orden formal. Retomemos, pues, el puro análisis. En primer lugar, debe recordarse que los Proyectos de Ley tienen que estructurarse en las siguientes partes: título de la disposición, parte expositiva y parte dispositiva, incluyéndose en esta última el articulado, la parte final y, de ser el caso, los anexos correspondientes. En este caso, y tras una lectura y análisis, podemos certificar que el presente Proyecto de Ley cumple los criterios de técnica normativa correspondientes a lo que se ha dispuesto en el Acuerdo de 30 de octubre de 2014, del Consello de la Xunta de Galicia, por el que se aprueban las Directrices de técnica normativa. Un primer vistazo al presente Proyecto de Ley nos lleva a concluir que, efectivamente, presenta y respeta lo recientemente mentado. Además, no sólo recoge el contenido obligatorio, sino que también opta por añadir dos anexos. No obstante, no podemos quedarnos en este análisis superficial, sino que habrá que ir más allá, y comprobar que, además del conjunto, también resulta acorde cada elemento separado y su propio contenido. Detengámonos en el título. Este debe ser de una naturaleza tal que permita la clara identificación del Proyecto de Ley y no pueda ser confundido con cualquier otra disposición normativa. Además, este debe establecer de forma clara y concisa ante qué tipo de disposición nos encontramos. La iniciativa legislativa es atribuida al Consello de la Xunta, al igual que sucedía en el Proyecto de Ley de Presupuestos Generales. Será únicamente cuando el propio Consello apruebe el texto definitivo el momento en el que se remita al Parlamento de Galicia y sea definitivamente denominado como “Proyecto de Ley”. Como podemos observar, el título del Proyecto de Ley es breve y conciso. Generalmente, no sería necesaria una mayor extensión, ya que, en mi opinión, cumple la función que le es encomendada de acuerdo a lo dispuesto en el Acuerdo de 30 de octubre de 2014, del Consello de la Xunta de Galicia, por el que se aprueban las Directrices de técnica normativa. Como viene siendo habitual, no encontramos un índice con posterioridad al título. Frecuentemente se encuentra reservado a disposiciones de gran complejidad y amplitud. Aquí cada sujeto debe interpretar que disposiciones cumplen esos criterios de complejidad y amplitud. Personalmente, me inclino por la opción de que el presente Proyecto de Ley es de una extensión suficiente para incluir un índice. A posteriori, llegaríamos a la parte expositiva, la cual se encuentra bajo la rúbrica “exposición de motivos” en el caso de los Proyectos de Ley. Es esencial que se transcriba en letras mayúsculas, con un adecuado centrado. A su vez, esta exposición de motivos va a encontrase dividida en dos apartados bien diferenciados, que se encuentran numerados a través del empleo de números romanos. Creo que en la redacción del presente texto se ha prestado especial atención al hecho de seguir lo contenido en el Acuerdo de 30 de octubre de 2014, del Consello de la Xunta de Galicia, por el que se aprueban las Directrices de técnica normativa, y se ha hecho una buena labor en el cumplimiento de las Directrices. No obstante, el análisis debe proseguir para verificar que la corrección se extiende a la totalidad del Proyecto de Ley. Debemos realizar una crítica a un pequeño elemento que se encuentra ausente en el presente Proyecto de Ley. Al finalizar la Exposición de Motivos se debe introducir, de manera centrada, en mayúsculas y seguida de dos puntos, la palabra “dispongo”. Esta es una ausencia recurrente en los Proyectos de Ley analizados hasta el momento, y debería ser subsanado en posteriores textos, si bien no reviste una gravedad extrema. Tras ello se finalizaría la redacción de la parte expositiva, iniciándose, ya sí, la parte dispositiva. Como se mencionaba en el análisis de Técnica Normativa en el Proyecto de Ley de los Presupuestos Generales, la unidad básica toda disposición de carácter normativo que nos encontramos en el Ordenamiento Jurídico español va a ser el artículo. No obstante, es evidente que va a ser necesaria la inclusión de otras unidades. En el presente caso, serán los Capítulos, los Títulos y las Secciones. La redacción que deben tener todos ellos se ajustan a lo dispuesto en el Acuerdo de 30 de octubre de 2014, del Consello de la Xunta de Galicia, por el que se aprueban las Directrices de técnica normativa. Esto se traduce en que los Títulos se encuentran adecuadamente numerados empleando números romanos, los Capítulos de la misma forma y los Artículos usando guarismos árabes. Por otra parte, tras una lectura general de los 92 artículos que conforman el articulado del presente Proyecto de Ley, podemos constatar que se ajustan a las Directrices del Acuerdo de 30 de octubre de 2014, con algunas leves excepciones. Prosiguiendo con el análisis, llegamos a la redacción de la parte final de las leyes, la cual se puede dividir en las siguientes clases de disposiciones, respetando el orden dado: disposiciones adicionales, disposiciones transitorias, disposiciones derogatorias y disposiciones finales. En concreto, el Proyecto de Ley objeto de presente las cuatro clases mencionadas. Detengámonos en las funciones que realizan cada una de esas disposiciones: - Disposiciones adicionales: regulan: o regímenes jurídicos especiales que no puedan situarse en el articulado. o excepciones, dispensas y reservas a la aplicación de la norma o de alguno de sus preceptos. o mandatos y autorizaciones dirigidos a la producción de normas jurídicas. o preceptos residuales. - Disposiciones transitorias: facilitar al tránsito al régimen jurídico recogido en. la nueva regulación - Disposiciones derogatorias: serán cláusulas de derogación del derecho vigente (precisas y expresas), y evitarán que perduren en el ordenamiento jurídico diversas normas con el mismo ámbito de aplicación. De nuevo, y examinando las disposiciones de las cuatro clases presentes en el Proyecto de Ley objeto de análisis, se puede comprobar que las Directrices del Acuerdo de 30 de octubre de 2014 se cumplen en términos generales. No obstante, y como se pueden comprobar en otros análisis hechos sobre esta misma materia, hay que destacar una cuestión. SI acudimos a la cláusula general la cual establece “Quedan derogadas las demás disposiciones de igual o inferior rango que se opongan al establecido en la presente ley”, en virtud de su naturaleza y redacción debe ser trasladada a la cuarta disposición. Finalmente, debemos referirnos a los Anexos del presente Proyecto de Ley. A diferencia que ocurría en otros Proyectos de Ley, aquí sí podemos observar que se ha respetado lo dispuesto en el Acuerdo de 30 de octubre de 2014. Concretamente, los Anexos se encuentran adecuadamente numerados mediante el empleo de número romanos. En definitiva, el respeto de las Directrices de técnica normativa es palpable en el texto objeto de análisis, y salvo menores fallas, se puede afirmar que se ha procurado seguir lo dispuesto en el Acuerdo de 30 de octubre de 2014 del Consello de la Xunta de Galicia, por el que se aprueban las Directrices de técnica normativa.

10 - Escrito por Priscila Portela González o 26/04/2017 18:57

ANÁLISIS DE LA TÉCNICA NORMATIVA DEL PROYECTO DE LEY DE MEDIDAS FISCALES Y ADMINISTRATIVAS En este trabajo procederemos al análisis de la técnica normativa empelada por el proyecto de medidas fiscales, administrativas y de orientación (10/PL-000002) complementario a la Ley de presupuestos de generales de la comunidad autónoma de Galicia para el año 2017. Se trata de un proyecto de ley, por tanto, establece la normativa de técnica normativa que tendrá de constar de una estructura en la que aparezcan las siguientes partes: titulo de la disposición, parte expositiva que por tratarse de un proyecto de ley recibe el nombre de exposición de motivos, y una parte dispositiva en la que se incluye el articulado, una parte final, y si los hubiere estarían también los anexos. No hablamos de un anteproyecto de ley sino de un proyecto de ley, ya que ha sido aprobada por el Consello de la Xunta, fijándose en el texto definitivo y remitido posteriormente al Parlamento. Esta disposición consta en este caso de 92 artículos, 6 disposiciones adicionales, 2 disposiciones transitorias, 3 derogatorias y cuatro finales, y hay que señalar que en este caso se incluyen también 2 anexos. Debemos hacer referencia en primer lugar al título de la disposición, en este caso “proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación”. Título que forma parte del texto y permite su identificación e interpretación. Cumpliendo las normas de técnica normativa, se señala en primer lugar el tipo de disposición, como decíamos en este caso un proyecto de ley. Tras la identificación de esta disposición, se procede a indicar el título de la disposición, citado anteriormente, este indicará el objeto de la disposición y su contenido esencial. Este título aparece en mayúsculas y en una página separada del resto del texto. Su redacción es clara y concisa y es de fácil identificación. Hay que señalar también y, a pesar de que en esta disposición no aparezca, que normalmente las disposiciones amplias y complejas aparecen dotas de índice. Considero que independientemente de la extensión y complejidad de la materia, un índice facilitaría notablemente, la identificación de preceptos, así como aspectos a destacar de esta disposición. A continuación procederemos al análisis de la parte expositiva, que como decíamos en los proyectos de ley se denomina exposición de motivos. Esta aparece en mayúscula y centrada en el texto. Lo que pretende la parte expositiva es describir el contenido de la disposición, indicando su objeto y finalidad, antecedentes y competencias entre otras cosas. Cuando la exposición de motivas tiene una amplia extensión, esta se divide partes con números romanos centrados en el texto. Esto es lo que hace la disposición analizada que divide la exposición de motivos en dos partes. Así, en el primer apartado de la exposición de motivos se nos hace saber que la naturaleza de esta disposición es de ley de acompañamiento, ya que como decíamos en el encabezado, completa la Ley de Presupuestos Generales de la Comunidad Autónoma de Galicia para el año 2017. Se entiende por ley de acompañamiento, el conjunto de normas con rango de ley que son aprobadas anualmente en una tramitación parlamentaria que va de forma paralela a la ley anual de presupuestos. En esta primera parte de la disposición se hace referencia también a que en este proyecto de ley, se incluyen un conjunto de medidas fiscales, tributarias y administrativas, que con vocación de permanencia en el tiempo, contribuyen a la consecución de determinados objetivos de orientación plurianual perseguidos por la comunidad autónoma a través de la ejecución presupuestaria. Por su parte, el apartado segundo lo que hace es una síntesis de los Capítulos y de las Secciones, así como de las disposiciones de este proyecto de ley, y también se incluye aquí una mención a las principales medidas fiscales que se contiene y a las principales modificaciones introducidas. Por último, y como dispone la técnica normativa deberá hacerse referencia a la deliberación del “Consello da Xunta”, en su reunión y fecha de aprobación, y se cerrará el párrafo con una como, y en la línea inferior, centrado y en mayúsculas, la palabra DISPOÑO, seguida de dos puntos. Por tanto, nuestra disposición señalamos en ese caso que no cumple la técnica normativa relativa a este aspecto. En tercer lugar, tenemos que hacer referencia a la parte dispositiva que consta de cuatro títulos; el primero de medidas fiscales, que a su vez se divide en dos capítulos que versan de los tributos cedidos y de los tributos propios respectivamente. Se establece que este título respeta el bloque de constitucionalidad y las competencias normativas autonómicas en materia de tributos cedidos en virtud de la LO 8/1980 y la ley 22/2009. Por su parte el título segundo relativo a las medidas administrativas consta de nueve capítulos, que tratan por orden de las siguientes materias, función pública, régimen financiero, procedimiento administrativo, economía e industria, agricultura, innovación, mar y servicios sociales. El título tercero de la ordenación del sistema de transporte público regular de viajeros, divido en cuatro capítulos que versan respectivamente del objeto y régimen de competencias, transporte público regular de uso general, integración y coordinación de servicios en una red de transporte integrada y al régimen económico y tarifario de los servicio de transporte. El título cuarto relativo a medidas provisionales de ordenación urbanística consta de dos capítulos relativos a las disposiciones generales y al procedimiento de aprobación del instrumento de planificación. Hay que señalar en relación a este último título que no aparece así mencionado en la exposición de motivo, ya que donde allí se habla de normas con vocación de permanencia, aquí se titula como medidas provisionales. En relación a estos títulos hay que señalar que aparecen encabezados por un título que expresa la materia de la versan, y que por extensión son divididos en capítulos. En caso de los capítulos y cumpliendo también con la técnica normativa, estos aparecen rubricados también, se separan utilizando números romanos. La parte dispositiva se ordenara internamente y adoptará la siguiente estructura: disposiciones generales, divididas a su vez en objeto, ámbito de aplicación, definiciones y principios; parte substantiva divida en normas substantivas, normas organizativas, normas planificadoras, normas prescriptoras de derechos, obligaciones, prohibiciones y limitaciones e infracciones y sanciones; parte procedimental que consta de normas procedimentales y normas procesales y de garantía; una parte final en la que ese recogen las disposiciones adicionales, transitorias, derogatorias y finales y por último los anexos. Haciendo ya referencia al articulado señalamos que es la unidad básica de toda disposición normativa y que debe aparecer siempre esta división en las disposiciones cualquiera que sea la extensión del texto. El articulado podrá dividirse en: libros, títulos, capítulos, secciones y subsecciones. En cuando a redacción del articulado se señala que cada artículo debe tener un tema, cada párrafo un enunciado y cada enunciado una idea. Esto significa que la idea central se indicará en un primer párrafo seguido de los necesarios para expresar las especificaciones convenientes. Los artículos deben constituir una unidad de sentido completa, para facilitar la comprensión y que no sea necesario recurrir a otros artículos anteriores o posteriores. Además deben tener un contenido motivado, dejando a un lado motivaciones o explicaciones, tampoco deseos o intenciones, así como el uso de expresiones de posibilidad o excesivamente amplias. Se dispone además que los artículos deben numerarse con cardinales arábigos, en orden correlativa y serie única, y así se hace en este caso desde el 1 hasta el 92, sin interrumpir la numeración en ningún caso. El contenido del artículo irá en la línea inferior al título, en minúscula salvo la inicial, irá además sin cursiva, subrayado, ni negrita. Todas estas especialidades son cumplidas por nuestra disposición. Se establece además que cuando los artículos sean bastante extensos estos se dividirán en números, requisito cumplido por este proyecto de ley. Con lo que no estamos tan de acuerdo, es que se establece o mejor dicho se recomienda que cuando estén divididos, no es conveniente que tengan más de cuatro números. Pero sin embargo, si no fijamos en el artículo 27 por ejemplo, está dividido en siete números. Se establece también en relación a los artículos que cuando deba subdividirse un número, se hará en líneas señaladas con letras minúsculas, ordenadas alfabéticamente a partir del “a” y seguidas del signo paréntesis posterior, véase el art. 87. Ya entrando en la parte final, y como apuntábamos al principio esta consta de seis disposiciones adicionales, dos disposiciones transitoria, tres disposiciones derogatorias y cinco disposiciones finales. En estas disposiciones adicionales se podrán incorporar las reglas que no puedan situarse en el articulado sin perjudicar su coherencia y unidad interna. Las disposiciones adicionales regulan jurídico especiales, por ejemplo las excepciones, dispensas y reservas a la aplicación de la norma o de alguno de sus preceptos. Las disposiciones transitorias, en este caso dos, tienen como finalidad facilitar el tránsito del régimen jurídico previsto por la nueva regulación, examinando los problemas de transitoriedad que la entrada en vigor de la norma pueda originar. Estas disposiciones deben aplicarse con carácter restrictivo y se delimitará de forma precisa la aplicación temporal y material de cada una de ellas. Las disposiciones derogatorias contendrán únicamente las clausulas de derogación el derecho vigente, que deberán ser precisas y expresas, evitando que sobrevivan en el mismo ordenamiento diversas normas con el mismo ámbito de aplicación. Así deberá recoger una redacción cronológica y exhaustiva de todas las disposiciones derogadas y cerrarse con una cláusula general de salvaguarda que delimitará la materia objeto de derogación. Podemos observar en relación a esta clausula de salvaguarda que en este caso aparece en la primera disposición final y no en el cierre cono establecen las normas de técnica normativa. Por último, la finalidad de las disposiciones finales es modificar el derecho vigente. Ya para terminar, hay que hacer referencia a los anexos, siete en este caso. Estos deberán ir numerados con números romanos, si solo hubiese uno, no se numerará. Además deberán ir titulados con la denominación que haga referencia a su contenido respectivo. Así podemos observar en nuestra disposición que están situados correctamente y ordenado con números romanos, sin embargo en relación a como están divididos los mismos, el en primero se utilizan números romas, mientras que en el segundo se utilizan cardinales arábigos. La normativa señala también se incluirán gráficos, planos, tablas etc, así considero que en este caso habría que incluir las tablas recogidas a lo largo del articulado. Por todo esto, concluyo que el Proyecto de Ley de Medidas Fiscales, Administrativas y de Orientación es correcto, y a pesar de la extensa redacción de ciertos artículos, es un proyecto claro, sencillo y preciso.

11 - Escrito por Ainoa Porto Torres o 27/04/2017 14:00

Neste traballo analizaremos o cumprimento ou non da técnica normativa polo proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación (10/PL-000002). Este proxecto de lei foi aprobado tramitado polo Parlamento de Galicia polo procedemento de urxencia e aprobado polo Consello da Xunta de Galicia o día 2 de decembro de 2016 e tivo entrada no Rexistro do Parlamento de Galicia o día 3 de decembro de 2016 (nº de rexistro 1969). Consideramos necesario realizar unha explicación acerca da natureza desta disposición como “lei de Acompañamento”. Con esta expresión preténdese facer referencia a un conxunto de normas con rango de lei que, con periodicidade anual, son aprobadas nunha tramitación parlamentaria en paralelo á da lei anual de orzamentos. Trátase dunha solución para axustar simultaneamente distintas partes do ordenamento xurídico a unha realidade que cambia moi rapidamente, a do Sector Público Comezaremos a analizar cómo se estrutura a disposición obxecto de estudo, que é a seguinte: 1. Título da disposición 2. Parte expositiva 3. Parte dispositiva 4. Anexos A parte expositiva neste caso recibe o nome de exposición de motivos. Na parte dispositiva recóllese o conxunto do articulado, ata un total de 92 artigos e integrando tamén as disposicións adicionais, transitorias, derogatorias e finais. En canto aos anexos, esta disposición contén dous. En primeiro lugar, o título co que comeza esta disposición é “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. O título forma parte do texto e permite a súa identificación, interpretación e cita e por outro lado, diferénciase dos títulos das outras disposicións en vigor. Deberá comezar sempre coa identificación do tipo de disposición e o nome da mesma que neste caso é “de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. A iniciativa lexislativa correspóndelle ó Consello da Xunta e nese momento o texto denominarase “anteproxecto de lei” e, cando o Consello da Xunta aprobe o texto definitivo para a súa remisión ó Parlamento, pasará a denominarse “proxecto de lei”. Observamos que a expresión que define o título está colocada de forma centrada e en maiúsculas. Este nome apunta o seu contido esencial, permitindo ao lector coñecer con exactitude a materia que na disposición se vai a tratar. Tamén a redacción do título é concisa, sen inclusión de descricións propias da parte dispositiva, e de fácil compresión, evitando o uso de siglas e abreviatura . Estes requisitos recóllense no artigo 24 da Lei do Goberno, na versión dada pola reforma levada a cabo pola Lei 40/2015 de réxime xurídico do sector público. En relación ao índice, apreciamos que o feito de carecer del pode complicar a compresión do proxecto de lei debido á súa amplitude a á complexidade da materia que se trata . Debido á falta de índice, o texto continúa coa exposición de motivos. Continuando co esquema da disposición, procedemos a analizar a parte expositiva. Esta recibe o nome de “exposición de motivos”, sendo esta unha característica propia dos anteproxectos de lei. Dita expresión está rubricada, colocada e centrada no texto e escrita con letras maiúsculas. A función mais destacable desta parte expositiva é a de describir o contido da disposición, indicar o seu obxecto, finalidade, antecedentes e competencias e habilidades en cuxo exercicio se dita, facendo mención a incidencia que poida ter na normativa en vigor. Esta parte expositiva divídese en dúas partes, ambas separadas con números romanos centrados no texto: a primeira explica a natureza desta disposición, é dicir, que se trata dunha Lei de acompañamento que completa á Lei de Orzamentos Xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2017. A segunda parte, pola contra, fai referencia aos títulos nos que se divide a norma e as principais modificacións. Tamén se indican as disposición coas que conta o proxecto de lei que neste caso son seis disposicións adicionais, tres derrogatorias e cinco finais. Nesta parte atopamos unha contradición co disposto pola técnica normativa: cando se alude ao ditame do Consello Consultivo e á deliberación previa do Consello da Xunta non encontramos a palabra “dispoño”. Este termo debería estar colocado de forma centrada e con maiúsculas, seguido de dous puntos. En relación á parte dispositiva, non se determina unha diferenciación entre a parte substantiva e a procedemental debido a que este proxecto de lei ten a función de modificar aspectos concretos doutras normas. Nesta parte recóllese o conxunto do articulado. Este divídese en catro títulos, cada un deles subdividido en capítulos: O título I refírese ás medidas fiscais e á súa vez contén dous capítulos; o título II trata as medidas administrativas e divídese en nove capítulos; o título III refírese á ordenación do sistema de transporte público regular de pasaxeiros e atópase dividido en catro capítulos; o capítulo IV fala sobre as medidas provisionais de ordenación urbanística, estruturándose en dous capítulos. Unha vez explicada a parte dispositiva, cómpre analizar o articulado, formado por un total de noventa e dous artigos. O articulado é a unidade básica de toda disposición normativa, polo que debe aparecer sempre, calquera que sexa a extensión do texto podéndose dividir en libros, título, capítulos, seccións e subseccións. Neste caso, como dixemos anteriormente, este articulado estrutúrase en catro títulos, numerados con números romanos seguidos do nome correspondente e, dentro de cada título, os capítulos que estimasen convenientes, tamén numerados con números romanos acompañado dun título. Polo tanto, a división en capítulos é potestativa, debendo facerse por razóns sistemáticas e non en función da extensión da disposición. Todos os artigos que conforman esta disposición levan un título no que se indica con exactitude o contido ou materia á que fan referencia. A continuación deste título, na parte inferior do mesmo, aparece o contido do artigo en minúscula, salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortograficamente, sen grosa, nin subliñado nin cursiva. A numeración dos artigos realízase mediante números cardinais arábigos, dende o 1 ata o que corresponda, neste caso 92, en orde correlativa e serie única, sen alterar nin interromper a numeración en ningún caso. Para que a información contida se ordene de forma lóxica é necesario que a idea fundamental se indique nun primeiro parágrafo e a continuación, os demais que se consideren convintes para indicar as especificacións necesarias. Na amplitude dos artigos tamén observamos unha contradición coa recomendación da técnica normativa de que os artigos non sexan demasiado extensos, intentando non superar en máis de catro os números cardinais arábigos nos que se subdividen os artigos no caso de que a súa complexidade así o requira. Deste xeito, o caso que máis destaca é o do artigo 68 integrado por oito números. Isto en canto á forma dos artigos, en canto ao fondo dos mesmos, cabe destacar que se cumpre a regra de redacción “cada artigo, un tema”. Isto quere dicir que conforma unha unidade de sentido completa, de xeito que para a súa comprensión non sexa necesario acudir aos artigos anteriores ou posteriores. Polo tanto, cada artigo ten un tema, cada parágrafo un enunciado e cada enunciado, unha idea. Por outro lado, estes artigos tamén cumpren as regras básicas de absterse de explicacións, motivacións, desexos, declaracións ou intencións dentro do seu contido. Tampouco se empregan expresións de posibilidade ou excesivamente amplas que poidan dar lugar a unha incerteza á hora de interpretar e aplicar a norma. A parte final está dividida en seis disposicións adicionais, dúas disposicións transitorias, tres derrogatorias e cinco e disposicións finais. As primeiras disposicións regulan os réximes xurídicos especiais que non poidan situarse no articulado como tal, por exemplo, excepcións, dispensas e reservas á aplicación da norma ou dalgún dos seus preceptos. A finalidade das disposicións transitorias é a de facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación, tendo en conta os conflitos de transitoriedade que pode dar lugar a entrada en vigor da mesma. Polo tanto, teñen que delimitar de forma precisa a aplicación temporal e material da disposición transitoria correspondente, evitando cláusulas xerais. As disposición derrogatorias conteñen cláusulas de derrogación do dereito vixente, evitando a supervivencia no ordenamento xurídico de certas normas co mesmo ámbito de aplicación. Por último, as cinco disposicións finais, inclúen os preceptos que modifican o dereito vixente. Unha vez explicado en qué consiste a finalidade de cada unha das disposicións podemos afirmar que a parte final deste proxecto de lei cumpre todas estas funcións. Nesta disposición contéñense dous anexos. Os anexos desta disposición non infrinxen a regra que dispón a técnica normativa de que os anexos deben estar numerados en números romanos e titulados coa denominación que faga referencia ao seu contido respectivo, ademais de estar rubricados e dispostos tras o espazos en branco regulamentarios, data e firma. Nos anexos deberanse recoller conceptos, regras, requisitos técnicos, gráficos, planos, táboas, series numéricas e outros elementos que non poidan expresarse mediante a escritura; relacións de persoas, bens, lugares, etc., respecto dos cales haxa que concretar a aplicación das disposicións do texto; acordos ou convenios que o texto dota de valor normativo; outros documentos que, pola súa natureza e contido, deban integrarse na disposición como anexo. Deste xeito, concluímos que as táboas e gráficos que se recollen no articulado (por exemplo: artigos 3 e 9) deberían recollerse nesta parte do texto. Como conclusión, a disposición, en xeral, mostra precisión e claridade tal e como a técnica normativa recomenda, sempre dentro do posible xa que se trata dunha materia complicada e pesada para os cidadáns que non estean familiarizados coa disciplina. Sen embargo atopamos algúns artigos de excesiva amplitude como o artigo 3 formado por 43 páxinas. Tamén cabe destacar a apreciación que fixemos no parágrafo anterior respecto aos anexos, xa que como explicamos, entre as súas funcións está a de recoller conceptos, regras, requisitos técnicos, gráficos, planos, táboas, series numéricas e outros elementos que non poidan expresarse mediante a escritura.

12 - Escrito por Raquel Ricón Rodríguz o 23/03/2018 12:53

O proxecto de Lei de medidas fiscais e administrativas foi tramitado polo procedemento de urxencia (os prazos vense reducidos a metade dos prazos ordinarios) polo Parlamento de Galicia, aprobado polo Consello da Xunta de Galicia o día 2 de decembro de 2016 e finalmente, entra en vigor no Rexistro do Parlamento de Galicia o día 3 de decembro de 2016 (número de rexistro 1969). Para comezar, en primeiro lugar é preciso a realización dunha aclaración acerca da natureza desta disposición como “lei de Acompañamento”. Dita expresión pretende facer referencia a un conxunto de normas (con rango de lei) que, anualmente, son aprobadas paralelamente a lei de presupostos nunha tramitación parlamentaria. Tratase dunha solución para axustar, ao mesmo tempo, distintas partes do ordenamento xurídico a unha realidade que cambia rapidamente. Esta realidade trátase do Sector Público. De seguido, procederemos a analizar como é a estrutura do proxecto de lei ao que fixemos xa referencia parágrafos máis arriba. A súa estrutura é da seguinte maneira: 1. Título da disposición 2. Parte expositiva 3. Parte dispositiva 4. Anexos. Neste caso en concreto, a parte expositiva recibe o nome de exposición de motivos. Por outra banda, na parte dispositiva, recompílase o conxunto do articulado, cun total de 92 artigos, integrando tamén a parte dispositiva as disposicións adicionais transitorias, derrogatorias e finais. En canto os anexos, a disposición que estamos comentando, conta con dous en total. En primeiro lugar, o título co que comeza esta disposición é “Proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. O título forma parte do texto e permite a súa identificación, interpretación e cita. Por outra banda, diferenciamos os títulos das outras disposición en vigor. Deberá comezar sempre coa identificación do tipo de disposición e o nome da mesma que neste caso é de “medidas fiscais, administrativas e de ordenación”. A iniciativa lexislativa correspóndelle neste caso ao Consello da Xunta e nese momento o texto definitivo para a súa remisión ao Parlamento, pasará a se denominar “proxecto de lei”. Podemos observar como a expresión que define o título atópase de forma centrada e en maiúsculas. Este nome apunta ao seu contido esencial, permitíndolle desta forma ao lector coñecer con exactitude a materia que na disposición se vai a tratar. Isto atopámolo recollido no artigo 24 da lei do Goberno, na versión dada pola reforma levada a cabo pola lei 40/2015 de réxime xurídico do sector público. A continuación, en relación co índice, apreciamos que o feito de carecer de el pode complicar a comprensión do proxecto de lei debido a súa amplitude e a complexidade da materia a tratar. Aínda así, este non sería obrigatorio pero si que a súa ausenza pode provocar dificultades. A falta deste, o texto continúa coa exposición de motivos parte que procederemos ao seu análise a continuación. A función máis relevante desta parte, é a de describir o contido da disposición, indicar seu obxecto, finalidade, antecedentes, competencias e habilidades que se dita no seu exercicio, facendo mención a incidentes que poida ter a normativa en vigor. Divídese en dúas partes. Ambas podémolas atopar separadas con números romanos centrados no texto. A primeira explica a natureza desta disposición, é dicir, tratase dunha lei de acompañamento que completa a Lei de Presupostos Xerais da Comunidade Autónoma de Galiza para o ano 2017. A segunda parte, fai referencia aos títulos nos que se divide a norma e as principais modificacións. Tamén se indican as disposicións coas que conta o proxecto de lei que neste caso son seis disposicións adicionais, tres derrogatorias e cinco finais. Aquí encontramos unha alteración co disposto na técnica normativa. Cando se alude ao ditame do Consello Consultivo e a deliberación previa do Consello da Xunta non atopamos a palabra “dispoño”, termo que debería estar colocado de forma centrada e con maiúsculas seguido por último de dous puntos e neste caso, non se comtempla así recollido. Na parte dispositiva, non se determina unha diferenciación entre a parte substantiva e a parte procedemental, debido a que este proxecto de lei ten a función de modificar aspectos concretos doutras normas. Nesta parte escóllese o conxunto do articulado, dividíndose este en catro títulos subdivididos en capítulos. O título I refírese as medidas fiscais e a súa vez conten dous capítulos; O título II refírese as medidas fiscais, trata das medidas administrativas e divídese en nove capítulos; O título III refírese a ordenación do sistema de transporte público regular de pasaxeiros e subdivídese en catro capítulos; O título IV fala sobre as medidas provisionais de ordenación urbanística subdividíndose en dous capítulos. A continuación, pasaremos a realizar a análise do articulado. Este está formado por un total de 90 artigos. O articulado constitúe a unidade básica de toda disposición normativa, polo que debe aparecer sempre calquera que sexa a súa extensión. Como xa dixemos con anterioridade, divídese en catro títulos, numerados con números romanos e dentro de cada título, os capítulos que sexan necesarios sen ningunha imposición de límites numerados tamén do mesmo xeito cos títulos. Polo tanto a división en capítulos é potestativa, debendo facerse esta por razóns sistemáticas e non en función da súa extensión. Todos os artigos levan consigo un título no cal se indica o contido do que fan referencia con exactitude. A numeración dos artigos realízase con números cardinais arábigos, sen alterar nin interromper a numeración en ningún caso (é dicir, non se pode saltar a numeración). Para que a información se ordee loxicamente, é preciso que a idea principal se indique nun primeiro parágrafo e a continuación, os demáis que sexan considerados convincentes precisará indicar as especificacións necesarias. Na amplitude do articulado tamén observamos unha contradicción. Dinos que non deben ser demasiado extensos, intentando non superar en máis de catro números cardinais arábigos. Unha extensión maior, pode dificultar o entendemento das normas provocando deste xeito un problema aos cidadáns tanto a hora da súa comprensión como a súa interpretación. Aquí podemos destacar o artigo 68 integrado por un total de oito números dificultando así que este. Por outra banda compre destacar que se cumpre a regra de redacción co cal cada artigo trata sobre un tema non habendo neste caso intrusións. Forma unha unidade de sentido compreta non tendo que acudir a artigos anteriores nin posteriores. Deste xeito cada artigo conta cun tema, cada parágrafo cun enunciado e cada enunciado cunha idea. Tampouco atopamos expresións que puidesen dar lugar a incertidume ao aplicar a norma. Como xa comentamos, a parte final está composta por seis disposición adicionais, dúas disposicións transitorias, tres derrogatorias e cinco finais. A finalidade das disposicións transitorias é facilitar o transito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación dado que a entrada en vigor pode dar lugar a conflitos. Teñen que delimitar de forma precisa a aplicación temporal e material da disposición, evitando cláusulas xerais. Para rematar, as cinco disposicións finais, inclúen os preceptos que modifican o dereito vixente. A última parte do proxecto de lei de medidas fiscais, administrativas e de ordenación, cumpre co establecido sendo deste xeito clara e concisa. Os anexos, non van en contra do disposto na técnica normativa de que os anexos deben estar numerados en números romanos e titulados coa denominación que fagan referencia ao seu contido, ademáis de estar rubricado e tamén tras os espazo en branco regramentarios, data e firma. Decatámonos que os anexos deberán recoller conceptos, regras, requisitos técnicos e gráficos, planos, táboas, series numéricas e outros elementos que non poidan expresarse mediante a escritura; relacións de persoas, bens, lugares... dos cales se deba determinar a aplicación das disposicións do texto; acordos ou convenios que o texto dota de valor normativo; documentos varios que pola súa natureza e contido deban ser ingresados na disposición como anexo. Deste modo, as táboas e gráficos recollidos no articulado (como o caso do artigo 9) deberían recollerse nesta parte do texto. Como conclusión, a grandes pautas, o proxecto mostra precisión e claridade requisito imprescindible que recomenda a técnica normativa, sempre dentro do marco das súas posibilidades xa que se trata dunha materia complicada para os cidadáns non familiarizados ou acomodados con esta materia e polo tanto non sempre se pode chegar a un nivel óptimo de pleno entendemento. Sen embargo, encontramos algúns artigos de excesiva amplitude como o artigo 3 con un total 43 páxinas que podía evitarse xa que o feito de que sexa tan longo pode dar cabida a malas interpretacións. Tamén e preciso destacar a apreciación que fixemos no parágrafo anterior respecto aos anexos, xa que como aclaramos con anterioridade, entre as súas funcións está a de recoller conceptos, regras, requisitos técnicos, gráficos, planos, táboas, series numéricas e outros elementos que non poidan expresarse mediante a escritura.

13 - Escrito por Carlota Gómez Pereira o 24/04/2019 11:58

Procederemos en este trabajo al análisis del Proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación (10/PL-000002), tramitado por el procedimiento de urgencia y aprobado por el Consello da Xunta el día 2 de diciembre de 2016, con entrada en el Registro del Parlamento de Galicia el día 3 de diciembre, siendo asignada su tramitación a la Comisión 3ª de Economía, Hacienda y Presupuestos en relación con el Acuerdo del Consello de la Xunta de Galicia de 30 de octubre de 2014, por el que se aprueban las Directrices de técnica normativa para comprobar si un Proyecto como el mencionado cumple las pautas dispuestas en este acuerdo. La primera cuestión a analizar es el título, y en relación con este observamos que ha sido un texto previamente aprobado con carácter definitivo por el Consello de la Xunta, ya que se trata de un “Proyecto” y no de un “Anteproyecto” que es la denominación que recibe el texto cuando está en la fase de tramitación de expedientes. Es decir, el título nos permite una identificación del tipo de disposición del que se trata. El acuerdo de la Xunta considera que la redacción del título debe ser diferente de los títulos de las otras disposiciones en vigor. Además, el mismo debe reflejar su contenido esencial y no debe incluir descripciones propias de la parte dispositiva, así como evitar en la medida de lo posible la introducción de siglas y abreviaturas. Por ello entiendo que en este caso el título cumple con sendos requisitos al ser claro, conciso y al no incurrir en ninguna de las mencionadas prohibiciones ni recomendaciones de no incluir. En cuanto a la estructura este proyecto de ley cuenta como ya hemos indicado con su correspondiente título de la disposición; una parte expositiva denominada en este caso como "exposición de motivos"; una parte dispositiva compuesta por un total de 92 artículos, disposiciones adicionales, transitorias, derogatorias y finales y, en último lugar, esta disposición cuenta también con dos anexos. Por otra parte, antes de entrar en la parte expositiva considero que a pesar de restringir el acuerdo de la Xunta el índice a aquellas “disposiciones de gran complejidad y amplitud” y en concordancia con lo dispuesto este proyecto no tiene índice sería interesante que todos los proyectos llevasen un índice orientativo a pesar del número de sus disposiciones o de la trascendencia o posible dificultad de las mismas. La parte expositiva aparece denominada como “exposición de motivos” y se expresa en mayúscula y centrada en el texto. La finalidad de la misma no es otra que descriptiva, incidiendo en los antecedentes, competencias, objeto y finalidad del proyecto, así como en los aspectos novedosos que pueda tener en relación con las disposiciones relacionadas con la materia en cuestión que están en vigor. Cuando esta parte tiene una amplia extensión se divide en partes con números romanos que deben ir centrados en el texto. En el presente proyecto analizado el texto se divide en dos partes. En la primera parte se indica la naturaleza de esta disposición que será una ley de acompañamiento que viene a completar a la Ley de Presupuestos Generales de la Comunidad Autónoma de Galicia del año 2017. Por tanto, este proyecto de ley forma parte del conjunto de normas con rango de ley que son aprobadas con carácter anual en una tramitación parlamentaria que transcurre paralelamente a la ley anual de presupuestos. Dicha norma trata pues una serie de medidas fiscales, tributarias y administrativas con la finalidad de alcanzar los objeticos plurianuales que pretende nuestra Comunidad Autónoma mediante la ejecución presupuestaria. La segunda parte de la parte expositiva es una síntesis o resumen de los capítulos, secciones y disposiciones del presente proyecto de ley, así como de las principales medidas con las correspondientes modificaciones. Encontramos un error técnico en este apartado del proyecto ya que de conformidad con la técnica normativa debe hacerse mención de la deliberación del “Consello da Xunta”, en su reunión y fecha de aprobación, cerrándose el párrafo con una coma y en la línea inferior, de manera centrada y en mayúsculas debe aparecer la palabra “DISPOÑO” seguida de dos puntos, aspecto que no se realiza en el proyecto. Una vez analizada la parte expositiva comienza la dispositiva. De conformidad con lo dispuesto en el análisis de técnica normativa de la Ley de los Presupuestos Generales la unidad básica que contempla el ordenamiento jurídico español para la efectiva distribución de esta parte va a ser el articulado. De todas formas, en numerosas ocasiones y tal y como sucede en este proyecto es necesaria la inclusión de otras unidades que serán los Capítulos, Títulos y Secciones. El primero de los títulos versará sobre las medidas fiscales, que aparece subdividido en dos capítulos correspondientes uno a tributos cedidos y otro a tributos propios. Hay que destacar que este título respeta el bloque de constitucionalidad y las competencias normativas autonómicas en materia de tributos cedidos en virtud de la LO 8/1980 y la ley 22/2009. El Título II relativo a medidas administrativas consta ya de nueve Capítulos que tratan las siguientes materias: función pública, régimen financiero, procedimiento administrativo, economía e industria, agricultura, innovación, mar y servicios sociales. Encontramos aquí una incoherencia en relación a la parte expositiva ya que cuando hace referencia la estructura del proyecto no hace mención del capítulo IV relativo a la vivienda. El título III relativo a la “ordenación del sistema de transporte público regular de viajeros”, se encuentra divido a su vez en cuatro capítulos que incluyen; objeto y régimen de competencias; transporte público regular de uso general; integración y coordinación de servicios en una red de transporte integrada y régimen económico y tarifario de los servicios de transporte. El título IV recoge "medidas provisionales de ordenación urbanística". Consta de dos capítulos, el primero de ellos dedicado a las disposiciones generales y el segundo al procedimiento de aprobación del instrumento de planificación. Me llama la atención que volviendo a la parte expositiva este capítulo no aparece así mencionado como tal, ya que donde allí se mencionan las normas con vocación permanente aquí se titulan medidas provisionales. En relación con esta parte analizada constatamos que se cumplen dos exigencias relativas a la capitulación: en primer lugar, cada capítulo regula unas materias en concreto por lo que tienen un contenido materialmente homogéneo y en segundo lugar los capítulos deben separarse mediante el empleo de números romanos y deben llevar título, tal y como ocurre en el caso que estamos analizando. Pasamos a continuación ya al articulado, que es la unidad básica como mencionábamos anteriormente. El articulado podrá dividirse en: libros, títulos, capítulos, secciones y subsecciones. Cada artículo como tal debe tener un tema, cada párrafo un enunciado y cada enunciad una idea. Esto nos lleva a deducir que la idea central se expresará en un primer párrafo seguido de todos aquellos que precise para las especificaciones que procedan, debiendo como tal constituir una unidad de sentido completa para que no tengamos que recurrir posteriormente a otros artículos anteriores o posteriores. A mayores su contenido debe ser motivado. En este caso en el articulado encontramos artículos que regulan materias con un contenido más complicado y a consecuencia de ello se encuentran divididos en números. Con carácter general esta regla se respeta, pero por poner un ejemplo en algunos artículos como el 27 se encuentra dividido en 7 números, superando la recomendación de la técnica normativa que sugiere que los artículos no contengan más de cuatro números. Bajo mi punto de vista la excepción de este artículo 27 o del 68 que está dividido en 8 números tiene cierta justificación ya que es una materia compleja que se encuentra expuesta de una manera quizás un poco pesada como para no efectuar sucesivas divisiones para facilitar la clarificación. Por último, entramos en la parte final compuesta en este caso por seis disposiciones adicionales, dos transitorias, tres derogatorias y cinco finales. En cuanto a las disposiciones finales hay que recalcar que regulan cuestiones concretas como excepciones, dispensas y reservas de la norma o de alguno de sus proyectos, así como también recogen cuestiones de carácter organizativo que no se pueden incluir en la parte del articulado. Las transitorias tienen como objetivo principal regular el tránsito del régimen anterior al nuevo previsto por la regulación objeto de tal proyecto. Así pues, mediante ellas se delimitará de forma clara y precisa la aplicación temporal y material de cada una de ellas. Las derogatorias contienen cláusulas que derogan el derecho vigente que contiene el mismo ámbito de aplicación, para evitar así que coexistan en el mismo ordenamiento. Nos percatamos aquí de un fallo en relación con la teoría que recogen las normas de técnica normativa que establecen que “…deberá recoger una redacción cronológica y exhaustiva de todas las disposiciones derogadas y cerrarse con una cláusula general de salvaguarda que delimitará la materia objeto de derogación” y esta cláusula de salvaguarda la encontramos en este proyecto en la primera disposición final y no en el cierre tal y como se debería. Las disposiciones finales incluyen aquellos preceptos que modifican el derecho vigente que no sea objeto principal de la disposición. Tras este análisis exhaustivo de la estructura de este Proyecto sobre medidas fiscales y administrativas y de ordenación he de concluir personalmente con que me parece un proyecto con una relevancia bastante elevada tanto por el número de normas que modifica que son 21 normas como por la adopción de medidas en temas tan destacados para la ciudadanía como cuestiones fiscales y administrativas. Por ello en mi opinión el procedimiento utilizado que ha sido la tramitación de urgencia que recogen los artículos 98 y 99 del Parlamento de Galicia no sería el adecuado que presenta un margen y unos plazos más breves tanto para la ciudadanía como para los grupos parlamentarios para estudiar el tema e informarse debidamente. Como fallos estructurales para mi está la carencia de un índice orientativo, no tanto por la amplitud de la norma sino como expliqué anteriormente por la dificultad de la misma. A pesar de ello en líneas generales considero que este Proyecto de ley de medidas fiscales, administrativas y de ordenación se ajusta al cumplimiento de las directrices de la técnica normativa estudiada.

Engadir unha opinion

Cubra os campos do formulario e prema no botón enviar.

Os campos con * son obrigatorios.

Últimas opinións